ერთი... ნოლი (დიალოგი ათეისტთან) I მალე ჩვიდმეტი წლის გავხდები... თუმცა ამას რა მნიშვნელობა აქვს უფრო ის, რომ ყველას გონია ჯერ კიდევ არ გამოვსულვარ გარდატეხის...

იმ ქუთაისის იმ ლამაზ ქუჩებს იმ ქუთაისის ქუჩები რომ ჩქებს აქეთ რიონი რომ მოჩუხჩუხებს იქეთ პიკასოს ბიჭი რომ უცქერს ავალ ბაგრატზე და გადავხედავ...

Я ж тебя приголубила, Но не слышу я ответ, Я ж тебя приворожила, Скажи, любишь или нет!...

ქარი არა ცხრება, ახლა ტაროსია ჩემებრ არეული, შენზე მონატრება, წვიმებს გაჰყოლია, როგორც მთვარეული....

თურმე, აპრილმა ყოჩივარდა შეიყვარა და დამორცხვებულმა გაუმხილა გულისნადები. ტყე აშრიალდა სიხარულით, მთამ ბანი მისცა, ეს რომ გაიგეს, შურისაგან დაჭკნენ ვარდები....

ეს არც სიყვარულია და არც სამოთხის კარია, გათელილი გრძნობები სადღაც მიისწრაფიან....

იქნებ ამაოდ გჯეროდა ჩემი დიდხანს მელოდი გინდოდა გეთქვა, მე ჭრელ სიზმარში გიხილე ღამით, ვიგრძენი გულის ლამაზი ფეთქვა......

სტუმარ ვარ,კარი გამიხვნეს, წაწალ მამგვარეს ხელადა, მზე ჭიუხებში ვაწვინე, ვარწიე საქანელადა....

И любовь уходит... ужасно порою, Зато свою душу я едва спасла, Я словно жизнью зажила второю, Разрубив все связи раз и навсегда....

От жар поцелуя млеют страсти, Сердце на солнце, как мёд тает, Как хорошо,что настала лето, Сезон для любви нас влюбляет....