თურმე, აპრილმა ყოჩივარდა შეიყვარა და
დამორცხვებულმა გაუმხილა გულისნადები.
ტყე აშრიალდა სიხარულით, მთამ ბანი მისცა,
ეს რომ გაიგეს, შურისაგან დაჭკნენ ვარდები.
და ამ სიყვარულს, გზად ეკლები მიმოუფანტეს...
ვეღარ გაუძლო მიჯნურობამ, ძალა არ ეყო,
შურსა და ბოღმას შეეწირა ეკალ-ბარდებში...
მზემ რომ გაიგო, დაღონდა და გადაიმალა.
ქარმა დაიწყო აქეთ-იქით ქროლა, თარეში.
ღრუბელმა რუხმა შეკრა წარბი, ზეცა ატირა.
და ყოჩივარდას, გულმოკლულს და სასოწარკვეთილს,
ციდან აპრილის უიმედო ცრემლი აწვიმდა...
/ ნანა აბესაძე /
*** თურმე, აპრილმა... - ნანა აბესაძე
