ზამთრის დღეები, ყრუ სიცივე და პროცესია, ნელი სურვილი, შუაღამის თეთრი გოდება. ჩემი სავანე უდაბნოა და შეცოდება, ვერ გავექეცი მზერამოღლილს და მიზეზიანს. terenti...

მე ვფიქრობდი ამ დილას, მივალ – რატომ ან რისთვის. ვიცი, მე ამ ადგილას ისევ მოვალ ფიქრისთვის. terenti graneli me vfiqrobdi am dilas...

ვზივარ, საკანში ბინდი შემოვა, და ისევ ციხის ქსელში გავები. ახლა თბილისი გრძნობს უჩემობას, და ჩემს ტყვეობას გრძნობს ვარსკვლავები. terenti graneli vzivar...

ჩემმა ახალგაზრდობამ, დღემან პირმოცინარემ, განვლო, ვით გაზაფხულის შფოთიანმა მდინარემ. მაგრამ ხანგადასული გული ისევ გულია, არ ვფიქრობ, რომ ყოველი უქმად...

ზოგს ოქრომკედით მონაქსოვარი, სურათი რამე, კარგზე მგლოვარი, ზოგს ვარდი - წიგნში ჩანატოვარი, - ყველას რაიმე აქვს სახსოვარი. galaktion tabidze chemi simgera...

ჩემი გულია დღეს ეს შავი ზღვა, თავმიდებული აჭარის კალთებს. რაც დატეხილა ჩემს თავზე რისხვა, თქვენს მშვიდობიანს ასცდეს ხომალდებს. galaktion tabidze chemi gulia...

ჩემო მენავე, შენი ფიქრი და შენი ზრუნვა გაუზიარე შენს მეგობარს: მშფოთვარე ზღვასა....

ცეცხლივით ჩვენი ტრიალებს ხანა, ჩვენი მნათობიც ცეცხლისფერია; მან ბევრი რული და მშვიდი ნანა ქარიშხლის ხმებით მოიგერია. galaktion tabidze chveni mnatobi...

გულში იმავე გრძნობით ბრუნდება და მოლოდინი დარეკავს ჩუმი, რომ არაერთხელ აგუგუნდება დედამიწაზე კიდევ სამუმი. galaktion tabidze chven poetebi saqartvelosi...

აჰა, ჩემს ირგვლივ ყველაფერმა იცვალა ფერი. ვარდ-ყვავილებით მოიქარგა წყაროს ნაპირი. მზისა სხივებით აფერადდა ცისა ეთერი, ჭალაზე მწყემსის აღუღუნდა მწუხარე...