ეს ვინ გვყოლია! ( მამა გაბრიელი 20/12/2012წ) ვერხვები რიგში დგანან მდუმარედ აუწევიათ ზევით ტოტები, მხატვარი ერთი ცრემლმორეული მიჰყვება აღმართს ჩუმი გოდებით....

რად გინდა წერო, თუკი ის წერო ნისკარტზე ბავშვით გაფრინდა სხვაგან?!...

გულში ჩუმი ნაღველის მოდის შავი ზვირთები, მხოლოდ წმინდა რითმები ამახედებს ცისაკენ. ზეციური მთისაკენ მძიმე ჯვარით ავდივარ, ქვეყნად მგლოვიარე ვერ - ვით სიწმინდე...

რა იქნებოდა ვყოფილიყავი, თეთრი ფრინველი ცისფერი ფრთებით. ან მოტრფიალე თბილი ნიავი და ეს სამყარო მომევლო ფრენით....

ზამთრის ღამეა მივდივართ ერთად თოვლის ფანტელი გვადნება თეთრად ვკითხე და ხელი მოვხვიე ფრთხილად შარფს გაგისწორებ მემგონი ქცივა დიდხანს მიყურა თბილი თვალებით...

გარეთ თოვს... გარეთ ვიღაც იცინის, ვიღაც თავისთვის იცინის მარტო, რადგან კვლავ იგრძნო თეთრი სიცივე, კვლავ ცოცხალია და ასე ათოვს otar chiladze garet tovs...

მიყვარხარ, როგორც გლეხს უყვარს მიწა, როგორც დასიცხულ მიწას _ ღრუბელი. მაინც მიყვარხარ, მებრძვი თუ მიცავ, ჩემი მხსნელი ხარ თუ დამღუპველი. otar chiladze...

მე თოვლში ვეძებ სისხლისფერ ვარდებს და მიტოვებულ ნუშებს და ატმებს... თოვლზე ეცემა პოეტის ლანდი და ქალაქს კიდევ ერთ კივილს ართმევს me tovlshi vedzeb sisxlisfer...

შამილ, შენი მოკლე ხმალი ამოეგდოთ ქარქაშიდან და რიყეზე ბრჭყვიალებდა, თავგაჩეჩქვილ გველივითა. otar chiladze shamil...

ვიმს, მოწყენილი და სველი კვამლი ცას ეტმასნება და სადღაც ერთვის, ეს შემოდგომის დღეებიც წავლენ, ხსოვნას შერჩება ათასში ერთი. otar chilaze wvims mowyenili da...