ძველი თბილისის გადალეწილ მიდამოებში, მოდის მედუქნე, წინ ცხენები შეუბამს არღანს, ცალ ხელში თასი, ზურგზე ყანწით მოკიდებული, დოლზე შემჯდარი ცდილობს ახლა ყორღანზე...
ჩემ წინ დაეცა ჭადრის ფოთოლი, გამოფიტული და დაქანცული, და ზოოპარკის ცისფერ სკამებზე ანთია სიცხის ანაბეჭდები. - გინდა? გაჩუქებ. თუმცა ამ ფოთოლს ვინ გააჩერებს...
შენ ჩემი სიყვარული ხარ, ჩემი ოცნების ქალი, ჩემი სული და გული ხარ, სინათლე ორთავ თვალის. ჩემი ღმერთი და რწმენა ხარ, ცა ხარ, მიწა ხარ, მზე ხარ... ჩემი ოცნება...
ცივი დღე იქნება, მერე მზე იქნება,- ასე დააწესა გამჩენმა. ვიღაც შეიცვლება, რაღაც შეიცვლება, რაღაც ძველებურად დარჩება. ერთხელ მეყვარება და ამ შეყვარებას ბედი...
როცა ნამიან ველზე გავივლი ნამი ბალღივით მართობს,მახარებს... ქარო მოიტა ატმის ყვავილი, ქარო,ფოთლებიც შემომაყარე... როგორც გიჟი,ო როგორც გიჟი, თმააწეწილი მოლი...