ფანჯრის ზრურბლზე ვდგავარ გალაკტიონივით, დროის შეჩერება ჩემთვის იოლია, აღარ ავიმღვრევი განა რიონივით? გამოვმეტყველდები როგორც ირონია. zgurbls migma salome...

შენგან აღმოსავლეთით, მოშორებით, სადღაც შორს პატარა ქალაქში, სადაც არაფერია ღირსშესანიშნავი, ტაძრების გარდა, მე ვიმყოფები და ჩემგან დასავლეთით, ზღვისპირა...

„უპირველეს ყოვლისა, კაცს არ შეშვენის ბევრი ლაპარაკი. მისი სიტყვა მოკლე უნდა იყოს, მაგრამ ქვასავით მაგარი და დამაჯერებელი.. ქალთან ბევრი თუ ილაპარაკე წასულია...

რომ დავბერდები, ნეტა ნაოჭებს თუ დამითვლიან და მობარბაცეს თუ მომინდება ისევ იქ წასვლა სადაც ბავშვურად ატირებულს გზა დამივლია, სადაც მიყვარდა ნაკვალევის...

ახლა მე ვზივარ რიწის ტბის პირას და აფხაზეთს ვუყურებ თვალებში..მისი თვალები უწინდელივით არ ლივლივებს.. ის ცივია.. მეც ცივი ვარ.. ამდენი ხნის შეხვედრის შემდეგ...

აპრილი მოვიდა და უნდა გიპოვნო, უნდა გადაგაწყდე სადმე, მერე სიყვარული პირველმა აგიხნა, ქალი ხომ მარტია - აფრენს....

ისევ გაზაფხული მოდის, ჭრელი ყავილებით ჩემო, მერე აიობა, ბზობა, დიდი აღდგომა და ბებო... მოვალ, შენს საფლავთან მოვალ, სათუთ გლიცინიებს ბებო, გულზე დაგილაგებ...

ცას გაუმარჯოს, ნამუსის ქუდს ჩვენის მიწისა, მზეს გაუმარჯოს ცის გულ-მკერდზე შებნეულ ტაძარს, ლაზარეს ენას გაუმარჯოს ურყევს ფიცისა და ქართულ სიტყვას, სიყვარულად...

ვუძღვნი დედაჩემის ხსოვნას ..ტკივილი დედაა .. რაც ერთი წამით არ გამნელებია......

გამოზაფხულდა, შემობრძანდა ლურჯი აპრილი, სული შთაბერა ახალ სიცოცხლის ფეთქვას... მზე გამონათდა, ხის რტოებზე ისევ მალულად გვამცნო დიდი სიხარულის მოსვლა... merab...