ფანჯრის ზრურბლზე ვდგავარ გალაკტიონივით,
დროის შეჩერება ჩემთვის იოლია,
აღარ ავიმღვრევი განა რიონივით?
გამოვმეტყველდები როგორც ირონია.
ფანჯრის ზღურბლს მიღმა ხომ ცისარტყელებია,
მზის ყოველი სხივი ზეცის მირონია,
ზღვა - თვალებშია და მიწა - ხელებია,
ზღურბლს აქეთ კი მხოლოდ სევდის მინორია.
