ჩემი სიყვარული, შენმა მონატრებამ გადამატანინა შენი მონატრება, ფიქრით და დარდით აღვითქვი, ფიქრში და დარდში, უძილობა შემომეპარა, უძილობა კიდე სტრიქონით გავლიე....

თუ გაგიტაცა, როგორც ფოთოლი აცრემლებული და ფერმიხდილი, მაშინ სამოთხის განცდას მოგონილს დაფარავს მწარე ფიქრი სიკვდილის.. ლამაზად კვდება ყველა სიცოცხლე,...

დღე იყო ბევრი, მართლაც სავარდო.. და უფრო მეტი, შავი უკუნი,...

მაშ შემობრძანდი, წელო ახალო მე გულიდან მაქვს ერთი წადილი, მხოლოდ ერთსა გთხოვ რომ ამისრულო რომ კარგად მყავდეს ყველა ქართველი....

მონატრებული მამულის ედემს, მონატრებული სიტყვას ხვავიანს, მონატრებული უღრუბლო ლექსებს...

აქვე ახლოს მთის ფონია და მდინარის ჩქამი.. ტყე,ტყე უკრავს სიმფონიას დირიჟორობს ქარი...

უნდა დავფიქრდე, თავს შეგახსენებთ მკითხველო წამით.. რად მოიწყინეეთ? არ მოგწონთ ვიცი უკვე დაგღალეთ მე ჩემი დარდით.....

ვინ დაგიბურღა პოეტს ეს გზები, ვინ ჩაგიღვარა სულში ნაღველი, ვინ გათქმევინა ლექსი მეწყერი... ლექსი გრიგალის გამომსახველი...

ღამეა, ბნელი თვალთა ცდუნება, მთვარე გამოჩნდა, ზეცის ალებით, ქარი ლურჯ ზეფირს ესალმუნება, კვნესის ლერწამის სალამურები[/center]...

დრო კი გადის მაგრამ მუქთათ იღვენთება სანთელი. ხელში კალმით ჩავჩიჩინებ სტრიქონს გულით დაწერილს....