შენს მხრებს ამაფარე, მომდევენ ფიქრები. უფრო საიმედოდ ვერავინ დამმალავს, შენთან უსაფრთხოდ და დაცულად ვიქნები, მიხმე,ამარიდე, ავ ფიქრთა ამალას....

მე,შენით მთვრალი ჩამოვჯდები შენს გულთან ახლოს, ჩამოვასვენებ გრძნობით დაღლილ უღონო სხეულს, და მოგიყვები შენს ლოდინში,როგორ დავბერდი, როგორ მამსგავსე მოგონებით...

ისე დათარეშობ ახლა ჩემს ფიქრებში, ვიცი,შეგრცხვებოდა მე,რომ შემომესწრო, ისე თავხედურად გულში ჩამოჯექი, შენი სიმხურვალის ცეცხლი შემომენთო....

მერამდენედ დამესიზმრე ისევ, თავსხმაა და ყველა უჯრედს აწვიმს, თვალით ვზომავ და სივრცეში ვისმენ ჩვენ ორს შორის დაფეთებულ მანძილს....

ცხოვრების გზაზე რად შემხვდი გვიან, გულზე სახმილი რად შემომიგზენ… რა მშვენიერი სახელი გქვია, რა სევდიანი თვალებით მიმზერ....

შემოებინდა ცას მზის საკაბე, დაისი სხივებს ღილებად ირგებს, და,რჩება გულში ნაკლოვანება, შენი მშვენებით აღერღილ იმედს....

შენს გულმკერდზე დამიდგია სამოსახლო, ხელისგულებს შენსას საბნად გადავიფენ, რომ ყოველდღე გულთან ახლოს დაგინახო, ასე ყველა სატკივარს და ჭირს დავითმენ....

წვიმის წვეთებს გავაყოლებ ფიქრებს სევდიანს, გულის ჭრილობას მომიშუშებს წყვდიადი ღამის... და თუ გადარჩა მოგონება გარდასულ დროთა ალბათ, იმასაც მალე წაშლის...

მინდა მოგიძღვნა ლექსი ლამაზი ნაღვენთი თაფლის სანთელის შუქზე, მინდა მოვწყვიტო შენთვის ვარსკვლავი უკიდეგანო სამყაროს ზღურბლზე, ეს დედამიწაც მინდა გაჩუქო,...

ვეღარ ვიღიმები... მომენატრე!... ძველი გრძნობებით მომენატრე!... ძველი ფიქრებით, ოცნებებით, ერთად ყოფნით, ჩახუტებით მომენატრე!... შენი თვალები მომენატრა, შენი...