მერამდენედ დამესიზმრე ისევ



მერამდენედ დამესიზმრე ისევ,
თავსხმაა და ყველა უჯრედს აწვიმს,
თვალით ვზომავ და სივრცეში ვისმენ
ჩვენ ორს შორის დაფეთებულ მანძილს.

წლებმა მხოლოდ ფიქრი შემატოვეს,
ახლა მათაც შენთან ერთად ვიწვევ,
გევედრები, ნუ მიწოდებ პოეტს,
როცა მხოლოდ შეშლილ სტრიქონს გიწერ.

წვიმს და ქუჩას წვეთების ხმა ართობს,
მონატრება აჟღარუნებს ეჟვანს,
არ იფიქრო, წუთითაც კი ვდარდობ,
რომ გიძღვენი სიგიჟე და შეშლა...

ვანო კორძაძე



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.