ლიკა ჯაბიძე - შენ საუკუნის დედოფალი დაგერქმევა...


შენ საუკუნის დედოფალი დაგერქმევა...
და შენ უკვდავი გახდები დედა!
შენში სიწმინდემ დაიმკვიდრა ადგილი და
თეთრი მტრედი მშვიდობის ხარ; მიწაზე ჩვენთან!

lika jabize shen saukunis dedofloba dagerqmeva


ლიკა ჯაბიძე - ისე მოიპარა გაზაფხული..


ისე მოიპარა გაზაფხული...
ზამთარს შევრჩი თითქოს დაზაფრული...
ისე აყვავილდა ყველაფერი;
ხეთა ტოტზე მღერის გაზაფხული.


ise moipara gazafxuli zamtars shevrchi titqos dazafruli lika jabize


მანანა ბოჭორიშვილი - კიდევ ვნატრობ შენი ხილვით, შენი ცქერით

კიდევ ვნატრობ შენი ხილვით, შენი ცქერით,
რომ იხაროს ჩემმა გულმა, ჩემმა თვალმა,
სათაყვანო ქალაქი ხარ მარად ჩემთვის,
გაღმერთებ და ამ სიყვარულს არცა ვმალავ.


manana bochorishvili kidev vnatrob sheni xilvit sheni cqerit


მანანა ბოჭორიშვილი - ჩამკიდე ხელი და წავიდეთ ბებია

ჩამკიდე ხელი და წავიდეთ ბებია,
უნდა გაჩვენო ლამაზი მინდვრები.
ამ სილამაზეს შევხარი წლებია,
ბედი რომ გქონია უთუოდ მიხვდები.


manana bochorishvili chamkide xeli da wavidet bebia


მელია - საბავშვო ლექსები

ეს პატარა მელია
წიწილების მტერია,
თავს დაესხა კრუხ-წიწილს,
აადინა მტვერია.


melia es patara melia wiwilebis mteria sabavshvo leqsebi



ნანა სელეპანოვა - აკრძალული თამაშები



რას იტყვი? დადგა დრო,
დავუშვათ აფრები,
გულები დავაწყოთ
სასწორის პინაზე,
მოდი შენც უგულო
თამაშში ამყევი,
უგულოდ დავემხოთ
ღმერთების წინაშე.


მერაბ სალუქვაძე - უშენობა



აი ხომ ხედავ, მე დღესაც გაგერიდე,
ფიქრი აღარ გინდა, თუკი სადმე დაგრჩა,
მე კი წავედი ბედნიერი მიგატოვე!
შენ კი უჩემობით, ცრემლი თვალს შეგაშრა..


ნანა სელეპანოვა - გვიყვარს

გვღვიძავს..გვღვიძავს..გვღვიძავს..
როცა ქალაქს სძინავს,
როცა ამდენია გულით სატირალი...


ნანა სელეპანოვა - ჩემთვის პოეზია..

ჩემთვის პოეზია სიტყვით თამაშია,
სიტყვას გავისვრი და ჰოპ...
ცაზე შავი მთვარე, თითქოს ლავაშია,
როცა სიმარტოვეს ვგრძნობ.


ირაკლი ძმანაშვილი - ტანჯვა არაფრისთვის

კარგო ბელგანის თეთრი რაში ხარ, ჩემს ტანს ნიავად ნავალი
აგრემც ზექალად გამართული ხარ, ჩემი გრძნობების მხედართმთავარი
ქილაში თაფლად ჩაწურული ხარ მომაკვდავ გულის წამალი
ჩემს სახეს ცრემლად გადმოსული ხარ, მიწას თესლებათ ნაყარი

ნეტა იცოდე როგორ გამშვენებს ეგ კაპასობაც გოგონი ხმაში,
გიშრის მტევნები ალაგ და ალაგ, გადახუნძლული ხუჭუჭა თმაში,
შენს დანახვაზე ელდა მეცემა, მჭრე ჟრუანტელი მომაკვდავ ტანში,
უყად მონღოლის ბრმა ისარი ხარ ისედაც ბეჩავ მხარში.

შენზე ოცნება დილით და ღამით, მტკვრის ნაპირს მთვრალს დამატარებს,
და ეს ოხერი სასმელიც კარგო შენს თავს უფრო და უფრო მაყვარებს,
აწი რაღა ვქნა, წყეული გრძნობა რომ თავის მოკვლისკენ მაძალებს
და ამ თბილისში გეთაყვა , მტკვრის მაღლა ხიდებს რა დალევს.

ახლა კი ვხვდები შენს ბოროტობას ეგ სიფრიფანა სახე რომ ფარავს
რადგან მაწვალებ, ისე მაწვალებ ვითარც სალი ქვა ალესილ ნაჯახს
ხოდა გამივსე ეგ ჩური კალმით, შენზე ოცნებამ შინგნით ჩამახრჩოს
და ეს მოსიარულე გვამი, სასმელმა კიდევ ერთხელ დამათროს.

ახლაც თბილისის გზებზე ვჯოყიალობ ლამაზო შენი მრევლი,
კლვავ დავრჩენილვან მეღვინესგან ცარიელ ჭიქის ამარა,
მე შენს უბანში ფაეტონზე, ვსტირი არღანი ძველი
და ეს ლექსის ლოთი, მზისპირტანზე ჩრდილმა უბეში ჩამმალა.

აწი რაღასთვის მარგია, თვითნაბოძები მე ტიტულები,
კალამი ხელხი გამომშრალი და მელანცლილი უწერალ მწერალს,
თავი მეგონა მე გოლიათი, და თურმე ჩიტის გული მქონია,
რაღასთვის დამაქვს ზურგზე მე ფრთები, თუ მაინც კუზი გგონია.


ნანა სელეპანოვა - გაზაფხულდა

გაზაფხულდა, მოდი, ცეცხლი გავაჩაღოთ,
დავიწვათ და ორივ ერთად დავიფერფლოთ,
მოდი, წყენა, სიძულვილი დავამარცხოთ,
რომ მარადჟამს სიყვარული გულში გვენთოს.


ნანა სელეპანოვა - თავს არ მოიკლავს ქალაი

ჩემკენ მოჰქრიან ღრუბლები,
სახლ-კარსა თბილისისაო,
მომიხტნენ, გადამიშავეს
ხე ბაღში ალუბლისაო.