ჩანახატი შობის დილაზე

ჩანახატი შობის დილაზე


სიყვარულად გათოვდა ზეცა...
ისევ ცისფერი იყო ცა, იანვარი იდგა, როგორც ოდესღაც...
რკალად მოკეცილი ცუგო მოწყენილი იყურებოდა, ბავშვები წიოკით იკლებდნენ ეზოებს, სახლებიდან გამოდიოდა ტელევიზორის ხმა,ონკანში წყალი მოდიოდა, ვიღაც იცინოდა, ვიღაცა ტიროდა, ვიღაცას სძულდა, ვიღაცას უყვარდა, ვიღაცას კი უბრალოდ ებრალებოდა საკუთარი თავიც და მთელი სამყაროც...ვიღაცა იძინებდა, ვიღაცა იღვიძებდა, ვიღაცა მღეროდა, ვიღაცასაც უნდოდა სიმღერა, მაგრა ვეღარ ბედავდა... ვიღაცას


დრო უშენობას მასწავლის.

დრო გადის, თავის ლოგიკითა და ლოგიკის გარეშე, უშენობას მასწავლის. რთული გაკვეთილია და სახელად მონატრება ჰქვია. შენზე ფიქრი წერტილს ვერასოდეს სვამს,დაუსრულებლობა ხარ. ცარიელია უშენოდ სამყარო, უაზროა უშენოდ დრო ფერი დაკარგეს მოგონებებმა. ბოროტი ზღაპარია ცხოვრებ. დღეს დრო თავისი ლოგიკითა და
ულოგიკოდ უშენობას მასწავლის, რთული გაკვეთილია და მე,ამ გაკვეთილს ვერასოდეს ვესწრები.


გამარჯობათ, ეს თქვენ აქირავებთ ბინას თქვენში?

გამარჯობათ, ეს თქვენ აქირავებთ ბინას თქვენში? მე მინდა ვიქირაო. - დიახ. შემობრძანდით. გაგაცნობთ თქვენს ახალ მეზობლებს...


ვარდი სახლის კედლებზე (თავი 1)

აივნის კარი გაიღო,ლამაზი გოგონა მხიარულად გამოვიდა ოთახიდან და გაუშლელ ვარდის კოკორებს უსუნა.

- სუნი არა აქვს! რა სისულელეა!

თქვა და ოთახში შებრუნდა. სწრაფად მოემზადა და ქვევით ჩავიდა. სამზარეულოში ახალგაზრდა ქალი რაღაცას ამზადებდა.


და დიდი ხნის შემდეგ

და დიდი ხნის შემდეგ ..... შენ მაინც დაინახავ ჩემში იმ ქალს, წლების წინათ რომ უყვარდი , სულ რამოდენიმე წელი...რამოდენიმე თვე...რამოდენიმე დღე...წუთები...წამები....
... და მთელი ჩემი ცხოვრება,
..... და ის დაკარგული წლები,
...... და იმდენი გულისტკივილი......
ეღირება იმ ერთ ცრემლად, დამჭკნარ, დანაოჭებულ სახეზე რომ ჩამოგიგორდება და აცახცახებული, ბებრული ხელით რომ მოიწმენდ.....მაგრამ უკვე გვიანი იქნება.


შესაძლოა ბევრი ნაკლი მაქვს

"... შესაძლოა ბევრი ნაკლი მაქვს, მაგრამ ზოგიერთებისგან განსხვავებით ადამიანებს მაშინ არ ვეფერები და ველაქუცები როცა მათგან რაღაც მჭირდება, მომწონს - არ მომწონს, პატივს ვცემ - არ ვცემ პატივს, მიყვარს არ მიყვარს, - ყველაფერს ყოველთვის ხმამაღლა ვამბობ და რომც არ ვთქვა, ისედაც მეტყობა... არასოდეს ვითბობ ხელს ორ ადამიანს შორის გაფუჭებულ ურთიერთობაზე ... არასოდეს ვამბობ ადამიანის ზურგს უკან იმას, რაც არ მაქვს მისთვის პირადად ნათქვამი ... "


მე მოვალ სიბნელიდან ....

მე მოვალ სიბნელიდან, იქ მხოლოდ შენი სურნელია, და მხოლოდ სიყვარულის ხმა ისმის, იქ მხოლოდ, კოცნები და სანთლებია, ნიავი მათ ვერ აშინებს, არ არსებობს მიზეზი იმისა თუ როგორ შეიძლება ჩაქვრეს სიყვარული


წვიმს...

ციდან წვიმს და სულში მაწვიმს... ნერვებზე უკრავენ წვიმის წვეთები და უჟმურ გამოხედვას ახატავენ ჩემს სახეს... წვიმს... წვიმს... საწყლად ასკდებიან ფანჯრის მინას წვიმის წვეთები... და ... ეს, ცრემლებს გავს, ღაწვებზე დადენილს.


უბრალოდ ჩამეხუტე ♥

არაფერი თქვა გთხოვ ! მე ვიცი ბევრჯერ გული გატკინე ზუსტად არ მახსოვს ალბათ "ჰო" მაგრამ მე იმაზე მეტი ვარ,ვიდრე ავტორი ლექსისმე ბევრი მეთქმის შენდამი სიყვარულის, ეხლა კი ჩამეხუტე არაფერი თქვა, უბრალოდ ჩამეხუტე,


იქნებ, ოდესღაც, მეც გავხდე ღირსი

ერთადერთი ნაპირი იყო, ციოდა, მგონი წვიმდა, არა არ წვიმდა, ეს ჩემი ფანტაზია იყო... ერთი ის მახსოვს რომ მაღლა უსასრულობაში ვხედავდი მთვარეს, არდა დღე იყო...
იყო ქარიც, არდა ცხელოდა... დაგეძებ და გიპოვი ალბათ, ვიპოვი შენ ხელებს და აღარ გავუშვებ, ის ხომ მეკუთვნის დღესაც. მართლა არ ვიცი ვინ ხარ, მაგრამ მე მაინც მიყვარხარ!


მივდივარ ... იმიტომ, რომ არავის უთხოვია დარჩი

მივდივარ, რადგან ვგრძნობ, რომ აღარ გჭირდები ... მივდივარ, რადგან ვხვდები, რომ აღარასდროს გადაიღებს წვიმა, რომელსაც უშენობა ჰქვია ... გტოვებ ადამიანებთან, რომლებსაც უყვარხარ ... მართალია ჩემზე მეტად არა, მაგრამ უყვარხარ ... ვიცი, ოდესღაც მოგაგონდები ... გვიან, მაგრამ მოგაგონდები ... შეიძლება ცუდად გამიხსენო, შეიძლება კარგად, მაგრამ მთავარი ისაა, რომ გამიხსენებ ... გიყურებ თვალებში და ვხედავ, რომ ის ნაპერწკლები ჩაქრა ... ნაპერწკლები, რომლებსაც ერთ დროს სიყვარული დავარქვი ... მივდივარ იმიტომ, რომ არ მაქვს დარჩენის მიზეზი ... იმიტომ, რომ არავის უთხოვია დარჩი ....


„მოგენატრები კი ოდესმე?...“ - ნესტან კვეიძე

ვიცი, ვიცი, რომ მოგენატრები, მაგრამ შორს იქნება სული ჩემი... შორს, სადღაც, ვარსკვლავებს შორის... იმდენად შორს, რომ იქნებ ვერც კი დაინახო ჩემი ვარსკვლავის ჩუმი ციალი.

და მაინც...