მკითხველს მიტევებას ვთხოვ, თუკი ამ საუბარს ნაწყვეტ-ნაწყვეტი ხასიათი ექნება. ერთმა ნაცნობმა ქალმა მომითხრო იგი. თავის ახლად გარდაცვლილ ნათესავთან დაუმყარებია...
...დახუჭული თვალებით უფრო მეტის დანახვა შეიძლება და დაგუბებული სიტყვებით უფრო მეტს ვლაპარაკობ ... შენ ყოველთვის გიყვარდა მოსმენა ჩემი არმოყოლილი ანეგდოტების...
დღეს მზე მანდილია, მთვარე ბაირაღი, ახლა ისე მტკივა სულში უშენობა, თითქოს გადამისვეს გულზე ბასრი დანა, ვიცი აღარაგაქვს ჩემთვის არც შენდობა, ჩემთვის ყველაფერი...
- მაპატიე... არ მეგონა თუ გამომიშვებდნენ ნინი მე... მე არ მეგონა გესმის? - ხელები მკლავებზე მოუჭირა გოგონას, - მე მეგონა ვეღარასდროს გამოვიდოდი გარეთ თორე...
შემოდი. ეს ცხოვრება მე მეკუთვნის. დაბადების პირველი მარცვალი უფალმა დათესა ნიადაგში. პირველი მზის სხივიც მან მოახვედრა და წყალიც მან დაუსხა. შემოდი....
მე ნიკტოფობი ვარ. მე სიბნელის მეშინია. უფრო სწორად, უსინათლობის. არ ველი არც ცრათავიან დევს ან სხვა ურჩხულებს, არც უცხოპლანეტელთა მისტიკური სამყაროს...
როცა დავბერდები, უსაშველოდ თეთრი თმა მინდა მქონდეს, ზამთრის მოყინული დღეების შემდეგ წამოსული თოვლის მსგავსი. როცა დავბერდები ღრმა ცხოვრების ნაოჭი მინდა...