ყოველი ჩემი ახალი დღე და ჩემი ახალგაზრდობა სიხარულით და მზიანი დილით იწყებოდა, ყველაფერს ლაზათი და შნო გადაკრავდა..აბსოლიტურად ლამაზი იყო ჩემს ახლომახლოს...

ჩემი საქართველო განა პატარაა ჩემი საქართველო შავი ღრუბლები მიტომ ელტვიან, იქნებ პატარაა მისი მთა და მდელო სასაცილოა, აბა სხვას რას იტყვიან.....

განა ჩემი ბრალია, ცოტაც შენ ხარ ბრალში, როცა გაგიცანი და როცა შემიყვარდი... მე შენ ამოგარჩიე ათიათას კაცში, დამიჯერე, არასდროს მე არ გაგცვლი სხვაში!...

დღესაც დამტოვე, ისევ დაღამდა და შევრჩი კენტად ღამეს... შეეპარა ფიქრებს ჭაღარა, ღამეს კვლავ თეთრად ვათევ......

ჩემი არ ხარ, გული მწყდება მხოლოდ ვერ გავთელავთ მინდორ-ველებს ერთად... შენ წახვედი და მე დამრჩა ბოლოს ამდენი ხნის შიშნარევი სევდა....

განა ჩემი ბრალია, ცოტაც შენ ხარ ბრალში, როცა გაგიცანი და როცა შემიყვარდი... მე შენ ამოგარჩიე ათიათას კაცში, დამიჯერე,არასდროს მე არ გაგცვლი სხვაში!...

...........და სადაც შორს,ვიგრძენი როგორ შემეკუმშა აი აქ....ეს ჩემი გულის ამოძახილი იყო,საოცარი ტკივილით სავსე............ chanaxatebi chemi cxovrebis...