მიყვარხარ და შენ ხარ ჩემი მოგონილი ამბავი, მიყვარხარ და შენ ხარ ყველა საოცნებო ზღაპარი. მიყვარხარ და შენ ხარ ჩემი გზა, ბილიკი სავალი....

როცა იმ ერთსაც აღარ ახსოვხარ, როცა გაფრენილს ვერ იჭერ წეროს, როცა ეს გული მოთქვამს და ოხრავს, უნდა დაჯდე და შენ თავს მიწერო....

მგონი,უკვე დავითვერი, გეყო, აღარ დამისხა, თორემ, თუკი წავიქეცი, ხელში ვინღა ამიყვანს!...

გული უნდა მტკიოდეს ჩემს მზეს ვუახლოვდები, ჩემთან ერთად მიჰქრიან, ტკბილი მოგონებები......

ჩემი რეალური მოგონების დღიურებიდან სიჩუმეა, სიბნელეა, ღამის წყვდიადში მე შენს მონატრების სტრიქონებს ვწერ ჩემო სიყვარულო..ჩემო ნაადრევად წასულო ერთადერთო იმედო...

ავა თვეები, გავა წლეებიც, მაგრამ მე შენ ვერასოდეს დაგივიწყებ ჩემო სიხარულო..რადგან სიგიჟემდე მიყვარხარ.. merab saluqvadze chemi monatrebis dgiurebidan...

ჩემი მონატრებული ბავშვობის დღიურებიდან არდაბრუნების საგალობელს მღეროდა ჟამი...და გაყვითლებულ სამკუთხა ბარათს, ყოველ ძილისწინ გვიკითხავდა გადაღლილი დედა......

მოთმინების ზღუდეს გადასცდა, მე მტკივა, მტკივა, შეგუება აწმყოსა და მომავალზე.....

რად მენატრება მუდამ ღამ, მჭადიჯვრის სალი კლდენი, ნარეკვავს ხიდი პატარა, მისი ნაცარა მთები. სკოლის გალავნის კედლები, წინ ეკლესიის ხედით, ახსოვს, ერთ ეზოს...

ჩემი ბიჭი წავიდა და ჩემი გულიც გაჰყვა, ახლა რაღა გადაიტანს ამ სუსხიან ზამთარს? გაბუტული ოცნებები სულში ჩამისახლდა, ვაი, თავო უბედურო, ეს რა დაგემართა....