თურმე, შენც მოგნატრებივარ, დღეს წამჩურჩულა ნიავმა, გულს შემოერღვა ყინული, გალხვა და გაიმზიანა... ვაი, ამ მონატრებამა რა ძაან დააგვიანა... ტარიელ ხარხელაური...
და ყველაფერი დაიწყო მაშინ, როცა არაფერს არ ქონდა ბოლო, როცა სიცოცხლე ერთვოდა სიკვდილს, როცა ნიავი დაჰქროდა მხოლოდ... ქარი მისდევდა ღრუბლებს და ფიქრებს, და...
განა შენ ჩემი ბედნიერება არა ხარ – ბედნიერება უფესვოდ? მსუბუქი, როგორც ღრუბელი და ნათელი, როგორც პროჟექტორის შუქი! მოდი გაკოცო! ჯერ არასოდეს არ ყოფილა...