ერიხ მარია რემარკი - "ტრიუმფალური თაღი" (ამონარიდები)

განა შენ ჩემი ბედნიერება არა ხარ – ბედნიერება უფესვოდ? მსუბუქი, როგორც ღრუბელი და ნათელი, როგორც პროჟექტორის შუქი! მოდი გაკოცო! ჯერ არასოდეს არ ყოფილა სიცოცხლე ასე ძვირფასი როგორც დღეს, როცა ასე ცოტა ღირს

აცხოვრე ქალი თუნდაც რამდენიმე დღით ისე, როგორც მუდმივად არ შეგიძლია აცხოვრო და მას აუცილებლად დაკარგავ

სიკვდილი – აი რაშია ჭეშმარიტი სიდიადე, მასში აღწევს ადამიანი სრულყოფილებას და ისიც ცოტახნით.

ადამიანი ყოველთვის გამონახავს შირმას,რომელსაც ამოეფარება ხოლმე,რათა ადამიანურობის ყველაზე უფრო უბრალო კანონებს გვერდი აუაროს

საერთოდ სულერთია სად იცხოვრებს ადამიანი. მთავარი ის კი არ არის, უფრო მდიდრულად იქნები მოწყობილი თუ ნაკლებად, მთავარია ის, რაზე ვფანტავთ ჩვენს ცხოვრებას