“იცოდე, მთელი ცხოვრება გახსოვდეს, არავის დასცინო! სიყვარულის არ შეგრცხვეს, ხანდახან ხმამაღლაც შეიძლება იყვირო, ხომ ვიცით ჩვენ, რომ სიყვარულის დამალვა...

შენ ვერ მიხდები, პოეტს რა ტკივა, გადაუკეტეს გულის დარაბა მას ვერ გაუგებ, გთხოვ ნუღარ კითხავ, კარგად შეხედე და ნუ გაკიცხავ.....

აღარ არსებობს არც შემოდგომაც ყვავილი დაჭკნა, ფიქრებთან ერთად, იჭყიტება მზე არაფრის მთქმელი არც ძალა აქვს და აღარც მშვენება....

ფიქრები, ფიქრები, ფიქრები, მე შენს ფიქრებში ვიწვები მენატრება, შენი მწველი, შენი ვარდისფერი ტუჩები.....

ხის ძირში რომ იპრანჭები შეშინებულ ბარტყივით, ადრე გვამცნობ გაზაფხულის მობრძანებას ხალისით....

წავალ დავწვები მოვასვენებ გადაღლილ სხეულს, ჯავრად მიმყვება, ამდენი ხალხის, მოთქმა გოდება, მაგრამ მე ვიცი მათ გულებში რა იმალება სიღატაკე, გაჭირვება, და...

ალმავალ გზაზე კვლავ შემოგვხვდება, ვიწრო ბილიკი და ეს ბილიკი ამ ცხოვრების დასაწყისია, უნდა ხედავდე, გრძნობდე კარგად, ამ ცხოვრებაში ვარდი იებით ტყუილ უბრალოთ...

მალე გაივლის ეს შემოდგომაც და ჩაგვახედებს გულის სიღრმეში, ყველას მოგვივლენს წუხილს, საფიქრალს, თან გადაგვჩეხავს ყინვის მორევში....

მე ჩავიკეტე, ჩემს სამყაროში შებინდებისას, და უკვე ვხედავ აღარამაქვს გამოსავალი ტანჯვამ და შფოთვამ, ჩემს ტკივილში ისე ამრია, გული გამიპო და დამტოვა შეუპოვარი....

აბა ვინ მეტყვის ვინ მანუგეშებს რით მოვიშუშო დაჭრილი გული, არც შემოდგომა, აღარ მახარებს დამჭკნარ ფოთლებმაც გაუშვა სუნი....