გაყინულ სარკმელს ავაკარი ცხელი თითები, განრისხებულ გულს საკუთარი აშინებს ფეთქვა. მეხეთქებიან სინანულზე გრძნობის ზვირთები, მიყვარხარ მეთქი, გითხარი და..ნეტავ...

ცხოვრება ზოგისთვის ფიქრია, ზოგისთვის - ია-ვარდები; ზოგისთვის - თბილი გულია; ზოგისთვის - ეკალ-ბარდები......

ზღვა მრისხანეა, მზე ღრუბლებს სერავს, საღამომ მთვარეს დაუწყო ძებნა და ჰორიზონტთან შეჩერდა ქარი, როგორც სირბილით დაღლილი ზებრა....

თ-ბთებიან გულები ას გრადუს ყინვაში, ა-თბობენ ერთმანეთს, ერთმანეთს ელიან. მ-ე კი კვლავ მივდივარ და ვხვდები ის ‘ბავშვი“ ი-ს ბავშვი, წაშალო გულიდან ძნელია....

რად უნდა წერო, თუკი ის წერო ნისკარტზე ბავშვით გაფრინდა სხვაგან?!...

მაისის ერთი დილა მთებს მოუხურავს ნისლი მოედინება წყარო, მწამს სიყვარულით მოვა მაისის ერთი დილა....

შენ ისე შორს ხარ, რომ სუნთქვა მიჭირს, და ამ სიშორემ გული დაფლითა, აწ ქარტეხილებს ავედევნები, რომ გული ტრფობით უფრო დაიწვას....

" იყავი ის, რაც ხარ, ნუ დაკარგავ ღვთით მონიჭებულ სახეს, ნუ გაიკეთებ ნიღაბს, რადგან ნამდვილი სახე სინდისის ქეჯნაა..." "არასდროს მოიხადო ბოდიში...

ჩემი საქართველო განა პატარაა ჩემი საქართველო შავი ღრუბლები მიტომ ელტვიან, იქნებ პატარაა მისი მთა და მდელო სასაცილოა, აბა სხვას რას იტყვიან.....

ვდგავარ დაღლილი ისევ ლოდინით ამაო არის დუმილი ქართა, გულზე მაწვება რაღაც ლოდივით ცხოვრება ხდება ცხრათვალა ცხრა მთას.....