ქალი წვიმაა ხან მოვა... ხან ნისლად აკრეფს საფიქრალს, თეთრი ბრინჯივით დაგაბნევს მერე მოგდგება, აგკრიფავს....

ხანდახან მეც მგონია რომ ვიღაცამ უჩინარი ძაფები შემაბა და თითებით მარიონეტივით მათამაშებს. ხან მაცეკვებს, ხან მამღერებს, ხან მატკენს და მეც ვტკივილობ სულამდე,...

ყველასთვის გააღე შენი გულის კარი, რადგან შეიძლება ერთ დღეს გაიღვიძო და მიხვდე რომ ბრილიანტი დაგიკარგავს ქვების მოგროვებაში...

არასოდეს დასვა წერტილი იქ სადაც შეიძლება, რომ დასვა მძიმე!...

გზა, სიყვარულის გადასარჩენად, ბევრი ვეძებე და მაინც არ ჩანს, ნუღარ მისურვებ ბედნიერებას, ბედნიერება მე შენში დამრჩა....

არ გეგონოს ვინც იღიმება ყველა ბედნიერია, რამეთუ გულიდან წამოსული ცრემლი თვალებამდე არასოდეს აღწევს.....

იმედი ხმელი ფოთლებივით ეცლება ლოდინს და შემზარავი მარტოობის ზამთარიც მოდის......

ჩემს დარდს რომ შეეძლოს წვიმად მოსვლა თქეში დაუვლიდა ქუჩებს...

მე აღარ ძალმიძს ტირიფებივით ცრემლები ვღვარო, უღირსებისთვის ამდენი ფიქრი დასანანია....

ვერსად წაუვალ მღვრიე სიმარტოვეს და ვიცი სიჩუმე კლანჭებში მომიქცევს, მე ხომ სიყვარული დროებით მათხოვე ...უკან დაბრუნებაც სულ მალე მომიწევს....