მე ვიყავი პატარა, საყავრელი გოგონა, რომელსაც სჯეროდა, რომ ოცნებები ხდება...გავიდა დრო...გგონია გავიზარდე? ალბად, ცოტათი...მაგრამ ჩემში ჯერ, კიდევ ცოცხლობს...

არანაირი მოვალეობა არ გამაჩნდეს - აი, ეს არის უბედურება...

შეცდომა სასარგებლოა ხოლმე, ვიდრე ახალგაზრდები ვართ, ოღონდ სიბერემდე არ უნდა ვათრიოთ ის...

იყო პატიოსანი არ ნიშნავს, იყო რჩეული ათიათასთა შორის...

ეგოიზმის ყველაზე სრულყოფილ ფორმას - დედის სიყვარული ქვია…...

ჩვენ მადლიერი უნდა ვიყოთ მისი, ვინც ნაკლზე მიგვითითებს...

იყავ პირველი, როცა უნდა უსმინო და უკანასკნელი, როცა უნდა ილაპარაკო...

პატიოსნება ჩვენი დროის ჭეშმარიტი არისტოკრატიზმია....

სინანული გონიერებაა, რომელიც გვიან მოდის...

უკვე მოსული მწუხარება უფრო ასატანია, ვიდრე მოსალოდნელი...