ქალაქში ისევ ციოდა,თოვდა...ხალხი ერთმანეთს ვეღარ ათბობდა...

ოცნება მას სულ თან დასდევდა...სიყვარულის ფიქრები მას არ ასვენებდა....

მე შენ მიყვარდი დასაბამიდან და იმის წინად...როდესაც დაუბერეს პირველმა ქარებმა...და მაშინაც, როდესაც მზე ჩაქრება, მე შენ მეყვარები....

როდესაც ქალაქი იძინებს და ღამე სახლის სახურავებზე დაგორავს, მაშინ განსაკუთრებულად მიყვარხარ...მაშინ ვინთები სიყვარულით და ვანათებ, ჩემი სხეულის ყოველი უჯრედის...

მზის ჩასვლისას, მიყვარხარ ცაზე დაღვრილი დაისის ფერებად...ფრთხილად და მორიდებით...ჩამავალი მზის სხივებით ვქარგავ უფერულ გრძნობას და სიყვარულს ვარქმევ....

შენი სიყვარული ჯადოსნურია, რომელსაც მე ვგრძნობ...მაგრამ არ არსებობს სიტყვები, რომ მე იგი ავხსნა)...

რაც არ უნდა მოხდეს იარე წინ !...

ისტორია გვასწავლის, რომ მან ადამაინებს ვერაფერი ასწავლა...

როცა ვინმეს უყვარხარ იგი შენს სახელს განსაკუთრებით გამოთქვამს და იცი რომ შენი სახელი სამუდამოდაა დაცული...

უნდა იცხოვრო არა მასთან ვისთანაც შეგიძლია, არამედ იმასთან ვის გარეშეც არ შეგიძლია...