მძულს დრო... მისი გაჩერება შეუძლებელია... მძულს ტყუილი... ის დიდი ტკივილს მაყენებს... მძულს ცრემლები... ისინი სისუსტეს ამჟღავნებენ... მძულს, როცა კითხვაზე...

ზოგი საკუთარ ჩრდილში დგება მისივე ნებით და ჯუჯად თვლიან სულით გოლიათს...

ბავშვობიდანვე ჩუმად დამაქვს შეჭრილი ფრთები, ბრბოს კი რატომღაც კუზი ჰგონია...

დრო ასეთია ყველა ტკივილს სწრაფად გავიწყებს, წლებით (აცრილი) სიძულვილი თითქმის ბრძენია და როცა წყენას ვერ ივიწყებ დროში გაწელილს უნდა ჩათვალო რომ საწყენიც...

იმედის ანაბარა ცხოვრებას უიმედოდ ბრძოლა სჯობია...

მე რომ შემეძლოს ქვათა ღაღადი და გადაქცევა ძეგლთა ხელოსნად, მარმარილოში გამოგსახავდი კაცობრიობას ზედ რომ ელოცა...

როგორც სიცოცხლეს ისე შეგხარი შენი ხმა მათრობს ყველაზე მეტად, ვიცი ღმერთი ხარ და მიკვირს, მიკვირს, მე შენს სიყვარულს როგორღა ვბედავ...

რისთვის არიან ადამიანები ერთად? – ერთმანეთი უყვართ ალბათ ! აბა მაშ რატომღა შორდებიან ერთმანეთს ? – რომ ერთად გატარებული დრო გაიხსენონ ! მაშ რატომღა ტირიან...

ყველა სიკეთიდან რომელთაც სიბრძნე სრული ბედნიერების მისაღწევად გვთავაზობს, ყველაზე დიდი მონაპოვარი მეგობრობაა...

ვინ მოყვარესა არ ეძებს იგი თავისა მტერია...