ო, რა გადაღლილი ბრუნავს ქვეყანა, ო, რამხელა ცოდვა – მადლი ტრიალებს, თუ მისმენ ახლა, თუ გესმის ჩემი, რა მაცდურად იშლება ყოველ დილით ბებერი ვარდი... მწუხრდება...

როგორ გელოდი როცა გიხილე, გვიან განათდა დილა უჩვევი, გვიან ვიგრძენი შენი სითბო და შენი ალერსის მძიმე წუთები......

ადამიანის კანი შეიცავს ისეთ რეცეპტორებსა და უჯრედებს რომელიც მხოლოდ სხვა ადამიანის შეხებისას რეაგირებს. ეს რეაგირება კი ის მომენტია ალბათ ხელებიდან გულამდე...

ცხოვრებამ გაგხადა ეს თეთრი პერანგი, ვერ ამჩნევ? რა ხდება შენს ირგვლივ მზიანი, გაფრთხილდი, დაფიქრდი, არ იყოს გვიანი, იქნებ არც ღირდა ამ ნოტზე ტრფიალი......

დაუთოვია მთებზე ფანტელებს, ჩემს გულის ძგერას ასე ვიყუჩებ, ვხატავ ოცნებებს ვმარცვლავ სტრიქონებს, მაგრამ უცნობ ქალს ვეღარ ვიხსენებ......

ცხოვრებაში ბევრი რამ მინახავს შვილო.. ამოიოხრა მოხუცმა ცრემლიანი თვალებით... კარგი ცოტა, აი ცუდი კი ძალიან ბევრი... მაგრამ არასდროს მინანია რაიმე...ალბათ...

ჯოჯოხეთს ერთი მუგუზალი აკლდა და ისიც შეემატაო. საფლავზე მომტირალი მკვდარს ადანაშაულებდაო. საფლავზე ლოთებმა წაიჩხუნენ, მიცვალებული ჩემს მოსაგონარს უფრო ისმენს,...

რაც ხალხს გააჩნდათ წყალმა წალეკა. ვინ მოისმინა სიტყვა მართლისა?... მიაქანებდა დებს,ორსულს,მიჯნურს... თავს დასტიროდათ დედა ქართლისა. lia fanchulidze...

ისტორიამ კვლავ შეგვახსენა მწარე წარსული. დრო არ ჩერდება...წამზომია უკვე ჩართული. საკუთარ სახლში ტყვედ ნუ აგყავთ.არ გაქვთ უფლება! ოკუპანტებო,მოაშორეთ ეკლის...

როგორ არ მინდა, მაგრამ ჯიუტ გულს სურს უფრო მეტი, ვიდრე ლექსია, მინდა მჯეროდეს, რომ მოციმციმე შენი თვალები დღესაც მელიან....