რა მარტივია ვიყოთ შორს და ძალიან ახლოს. ვდგებოდეთ ერთად საწოლიდან ყოველ ცისმარეს; ვხედავდეთ ზეცას სულ სხვადასხვა ქალაქის ზეცას, ra martivia viyot shors...

სიყვარულია, როცა იცი რომ ის შენთვის სუნთქავს… სიყვარულია, როცა “მიყვარხარ” ათასჯერ უთქვამს… სიყვარულია, როცა შენს თავს არავის ადარებს siyvarulia leqsebi...

ისევ გავრბივარ... არ გამომყვე!.. დევნად არ ვღირვარ, ვსხლტები ხელიდან როგორც წყალი, კვალს რომ არ ტოვებს, აყოლილი ვარ ჩემი სულის უწყვეტ ქარიშხალს, მე ჩემი გზა...

შემოდგომის ნისლი ტირის მთებში. ლამის ყელზე შემომადნეს წვიმა. ნაადრევად დამიზამთრდა თმებში, მენატრები და უშენოდ მცივა. menatrebi da ushenod mciva leqsebi...

მერე რა მოხდა თუ დავალ, კვლავ მარტოდ-მარტო ეული. იანვარივით სუფთა ვარ, მარტივით გადარეული. mere ra moxda tu daval leqsebi...

მე ასეთი სიყვარული არ მითხოვია, ღმერთო, ვაკაკუნებდე და არავინ მიღებდეს, კაკუნისას ხანში კარის ქერქი მისერავდეს me aseti siyvaruli ar mitxovia leqsebi...

ვიცი, მიგონებ ძველ მოწიწებით, და ალბათ, ფიქრში უფრო ვდიდდები… გულს კიდევ ბევრჯერ აგიწეწავენ, vici migoneb dzvel mowiwebit leqsebi...

როცა უბრალოდ ქარია გარეთ და მე ტყუილად გადავყურებ ფანჯრიდან ქუჩას, რომ სიგარეტი ვთხოვო ვინმე გვიან გამომვლელს, როცა გარშემო ჭაჭანება არ არის კაცის roca...

დავეცი ისე, წამოდგომის არ მეყო ძალა, გზად მიმავალ მგზავრს ხელი საშველად გავუწოდე, daveci isee wamodgomis ar meyo dzala...

მოდი და თვალებში ჩახედვით მითხარი სიმართლე, მერე კი გავმართოთ გრძნობების ნამდვილი მარულა, ამქვეყნად სად არის (ან კიდევ) შენ რომ გთხოვ სიმართლეს, გავიქცეთ...