დასასრულის დასაწყისი

მოდი და თვალებში ჩახედვით მითხარი სიმართლე,
მერე კი გავმართოთ გრძნობების ნამდვილი მარულა,
ამქვეყნად სად არის (ან კიდევ) შენ რომ გთხოვ სიმართლეს,
გავიქცეთ ფარულად!..

რძისფერი ცრემლი სდის ჩემ ირგვლივ აგებულ საუფლოს,
მკერდზე კი ნაცრისფერ ტკივილს განიცდიან ქალები,
მასწავლე შენამდე სულ მოკლე ბილიკი, უფალო,
დავხარე თვალები...

გულში ჩამეწვეთა წამება _ უჟმური ამინდი,
სიზმარშიც ვერ ვუშლი სურვილებს ირიბად ზმორებას,
არ მინდა, გეტყვი, რომ არასდროს არვისთან არ მინდა
კვლავ განმეორება...

ფიქრში აწყობილი ყველა მოგონება დავშალე,
საკუთარ სხეულში (დღეს) უმისამართო გზირი ვარ,
და ვეღარც მომავლის იმედის მოვირგე თავშალი,
კუთხეში ვტირი-ვარ...

ხმაც მიმისუსტდა და აღარ შემიძლია ყვირილი,
თვალდასიებული გავყურებ წვიმიან მაისებს,
მივტირი უჩემოდ დაკრეფილ ცრემლიან გვირილებს
და ედელვაისებს...

ვენებში შხამიან სისხლს მიშვებს ვიღაცა ურჯულო,
ვგრძნობ, როგორ თანდათან (შენიდან ჩემამდე) შემცივდა,
დღეს შენ ხარ წარსულის აწმყოსთან გამრიგე მსაჯული,
ხმა მესმის ზეციდან...

რამდენჯერ გითხარი, ძახილი ხვეწნა არ გეგონოს,
როგორმე უშენოდ ვისწავლი ფიქრების აწყობას,
ვიღაცა გაზეთში კითხულობს ჩემს და შენს ნეკროლოგს,
მომიკვდა განწყობაც...

მიწასაც გვაყრიან, ხანდახან ბელტებსაც, გისოსებს
ღებავენ ვერცხლისფრად (არ ვიცი, ან) როგორც წესია,
ჩვენი თვე, აქამდე ვარდობის, დღეს შავებს იმოსებს,
ცრემლი სდის მესიას...

ეზოში სიჩუმე პატარა ბეღურამ აკენკა,
ცხენებიც კვნესიან უჩვენოდ ჩვენსავე თავლაში,
ისევ ნიღაბს ვირგებ ჩემსავე მოგონილ სარკესთან _
შევწყვიტე თამაში...


თათული