გურამ დოჩანაშვილი "...როცა სიჩუმეში ნაპირს მომწყდარი ტალღა წკარუნით იმსხვრევა ქვებზე და მერე შიშინით, უხალისოდ დაიხევს უკან, სილაზე კი თეთრი ქაფი ტალღას...
" ამ წელს გაცისკროვნებული ფიფქები ჩამოთოვს, შენ მოითხოვ რჯულის შეცვლას და გადაიცვავ ფარდისებრ დაბურულ პერანგს. გაჰყვები გამოქვაბულის ბნელ გზას _ რომლის...
მარტოობის დედოფალო, სევდა რად მოგრევია, თვალში ცრემლი გიკიაფობს დარდი შემოგჩვევია. გარეთ გამო, გაზაფხულდა, გული გაიმაისე, ნუშის თეთრი ფარჩის კაბით თვალი...
როგორ იგრძენი გაზაფხული ლამაზო გუშინ!, იამ თვალები გაახილა ლურჯმა კამკამამ, ვარდმა ბაგენი გააღიმა იმ თეთრი ბროლის, კვირტები ვაზის გაიფურჩქნა მაგ ბორცვთა...
მე ველოდები პატარა თითებს, როდის შეახებს მამიკოს კისერს, დაველოდები იმ ცისფერ თვალებს, რომელიც მერე დედიკოს უმზერს. ღამით ტირილი ჰგავს კეთილ ზღაპარს, ხელში...
დილით ადრიან ტაძარში გოგონა ვიხილე სანთელით ხელში მუხლებზე იდგა გაყინულ ქვაზე ცრემლი სდიოდა ორივე თვალზე ის ჩუმად კვნესოდა იტანჯებოდა ის ჩურჩულებდა ხატს...
დაგეძებ ფიქრებში ლანდივით დარჩენილს, ოცნება ტკივილებს აყუჩებს, იმედი კი არა, სიცოცხლე ხარ ჩემი, მოვალ, დაგიკოცნი მაგ ტუჩებს... თუმცა კი აღარ ვართ შეშლილი...