აჰა, დავბრუნდი იქ, წარსული თავს, რომ მახსენებს, სად ჭრილობები არ ხორცდება, გული არ ფეთქავს, თუმც დავივიწყე სიამაყე, ვინ გამამხნევებს, ეს სინანულმა იცის ხოლმე,...
– მამას – ცისკენ ეძახდა სული საბრალოს, ხვალინდელ ფიქრებს ცრემლით ავსებდა, და ჩემს წარმოთქმულ პირველ ხმოვანებს იმეორებდა ვაზის ბწკარებთან... მერე გათენდა დღე...