მიზეზი იმისა რომ ადამიანებისთვის ასეთი ძნელია იყვნენ ბედნიერები არის ის, რომ ისინი ყოველთვის ხედავენ წარსულს უკეთესად ვიდრე ის სინამდვილეში იყო, აწმყოს...

ადამიანის სული, გაცილებით უფრო მძიმეა, ვიდრე სხეული, იმდენად მძიმე, რომ ერთ ადამიანს მისი ტარება არ შეუძლია, ამიტომ, ვიდრე ცოცხლები ვართ, ერთმანეთს ხელი უნდა...

უცნაურია, მაგარმ ადამიანს სწორედ მაშინ უჩნდება იმედი, როცა თითქოს ყველაფერი უკვე გადაწყვეტილია. ის ამ იმედს ჯიუტად, ბოლო წუთამდე ებგაუჭება და ურჩევნია...

თუ გინდა რომ ადამიანი გერქვას, არაოსოდეს უნდა დაივიწყო საკუთარი არასრულყოფილება....

დუმილი ზოგჯერ ბევრად უფრო მრავალმნისშვნელოვანი და ამაღელვებელია, ვიდრე ყოვლად კეთილშობილური სიტყვა, და ბევრ შემთხვევაში მაღალ გონიერებაზე მიუთითებს...

იმედის ანაბარა ცხოვრებას უიმედოდ ბრძოლა სჯობია!...

მხოლოდ მაშინ გრძნობ შენი არსებობის აზრსა და მოწოდებას, როდესაც იცი, რომ სხვებისთვის რაღაცას წარმოადგენ....

ადამიანის ჭკუა ცუდ საზოგადოებაში ფუჭდება გული კი -მარტოობაში....

რა ცოტაა საჭირო რომ ადამიანს იმედი მიეცეს და რა ცოტაა საჭირო, რომ სასოწარკვეთამ მოიცვას...

ის რაც სავსეა როდი ხმაურობს, ხმაურობს მხოლოდ სიცარიელე!...