მე ასე მგონია, ლერწამი ვიყავი, ვამბობდი სიმღერებს, ცის მადლით ცხებულს, მე ვიყავ ლერწამი, შენ კიდევ - ნიავი და თბილი ღუღუნით მივსებდი სხეულს....

ტყეში შევდივარ და ხედ ვიქცევი, ხეში შევდივარ და ხის სული ვარ, ზღვაში შესული ტალღად ვიქცევი, მთაში ბილიკად გახიზნული ვარ. shota nishnianidze sinamdvilea da...

ჩემი მორდუ აფხაზეთში იზრდებოდა თარბებთან, ბადეს შლიდა… და მშვილდ-ისრით ტყეში ნადირს არბევდა. ხვიჩას ზრდიდნენ აფხაზები ჩაუქად და რაინდად, ბეჭზე ორბად შეუფრინეს...

ო, სულო ტყისა, დედავ ხისა - ფესვო და ყლორტო, ნუ გაიზრდებით ნურასოდეს სახრჩობელებად, ნურს ნურასოდეს დაითლებით საფლავის ჯვრებად, ნურც ნურასოდეს ყავარჯნებად...

საქართველოში ყველა ციხესთან მე ჩემივლია ყინჩად, გულდიდად... ყველა ბურჯიდან და ქონგურიდან მწარე წარსული გადმოიხედავს. shota nishnianidze saqartveloshi yvela...

სტუმარს არათუ პატივი ვეცით - აქ ყველა მასპინძელივით ცხოვრობს, მაგრამ დედის რძე, ბუნების წესით, შვილებს ეკუთვნით shota nishnianidze stumars aratu pativi vecit...

და თოკზე სიზმარიც გადაჰკიდა, სიზმარი შეირხა და აფოფინა, გასვლა მოინდომა ქალაქიდან. shota nishnianidze qalma tetreuli gamofina...

მე ვარ მისანი ხარი წიქარა, შენი დვრიტა ვარ, მამულ-დედულო, ზღაპრიდან მისთვის გამოვიპარე, რომ გემსახურო და გიერთგულო. shota nishnianidze me var misani xari...

კვლავ მომიჩეჩა ქარმა ქოჩორი, კვლავ მომეძალა რაღაც ბავშვური, ტანზე მასხია ფოთლის ჩოჩქოლი, ფესვის თრთოლვა თუ წვიმის ფაჩუნი. shota nishnianidze kvlav momichecha...

ისეთი ვინმე რომ შემხვდებოდეს, გამიღვიძებდეს წამით იმედებს, ჩემი ცხოვრების შემოდგომამდე ერთ აპრილს მაინც წამიკიდებდეს, shota nishnianidze iseti vinme rom...