დედი, გზირის მზერასავით გდევდა მუდამ ავი ბედი, სოფლის ბოლოს, ალაგესთან რა უმწეოდ დამიბერდი. დედი, ჩვენი სახლის ზემო ხაკისფერი ღრუბლებია, შორს მიდიან სამუდამოდ...

დღეები, როგორც მახრჩობელები, როგორც გველები, სისინით დიან, გამარჯვებული მიმზერს იუდა, მე წაგებული ქართველი მქვია. გულში სევდაა ბოღმად გაჩრილი, ყველა ჭრილობა...

ეს გზა, რომელიც ახლა დაიწყო, ეს გზა, არ ვიცი, საით მიმიყვანს, ზის ჭორიკანა მარტივი ქალი, თავის დიეტურ ლექსებს მიკითხავს. და გამურული ყავის ფინჯნიდან ცდილობს...

დავიხოცებით და მოვკვდეთ გრგვინავდეს ეს დამპალი ზღვა ხალხის ცოდვებით სავსეა მას აღარავინ აკითხავს დარჩეს ეულად,მარტოდ,ბედკრულად როგორც ბოროტის მწარე ცრემლები...

დახურეთ ზეცა! ვარსკვლავებთან საუბარს ვიწყებ... მოსწიეთ მთვარე, მოსაყრელად დამიდგით მუხლის და თქვენ ქარებო, ჩამომბერტყეთ სიმძიმე მიწის, რომ ჩემმა გმინვამ...

იმ მანდილს დავლოცავ, ქალის ნამუსს, კოცნის მოლოდინში თრთოლვით რომ იღლება, სირცხვილით აწითლებულ სახეს და ტუჩებს, კოცნის მოლოდინში ცეცხლად რომ ინთება. ქართველი...

ისევ ვიხსენებ გარდასულ წამებს, აღარც მიწის და აღარც ცისა ვარ. ჩამომდგარია უკუნი ღამე და რომ გადავრჩე, შენს მზეს ვფიცავარ. მარტოსული ვარ უშენოდ ახლა, მარტოობა...

კვლავ დავთვრები გაზაფხულზე მღვრიე ხეივნებით, სიო ალერსს მომფენს გულზე, დღე გალღვება ვნებით. გადაცდება ბებერ მუხებს ბეღურების გუნდი, ტოტზე კვირტი დაიქუხებს,...

ნავი გამართა მებადურმა, ზღვაში შეცურა, ნიჩბებს მოუსვა სიხარულით, სუსტი მკლავებით. განთიადის მზე სისხამ დილას გადაეხურა, მწვანე მდელოზე ბალახობდნენ თეთრი...

ატირდნენ მთები და ლამის მეც ავტირდე, ნაძვები დაღონდნენ და მეც, მეც ვღონდები... მოწყდნენ და გაფრინდნენ, გაფრინდნენ, გაფრინდნენ ფოთლები... ფოთლები... ხეთ ხელი...