ხელი შემაშველე... (მამა პეტრეს) თბილი ზამთარია, მაგრამ სულზე მცივა, მამაო, მოყინულია და არც მახსოვს, რამდენჯერ დავეცი, ვცდილობ წამოდგომას, უმწეო ბავშვივით...

ვარ...ხარ... (var ... xar... ) დაბრუნებამდე ყველაფერი იყო თავიდან, და მეორდება უსასრულოდ პირველი სიტყვა, მზე იქ წევს, სადაც ორი სულის შესართავია, სადამდეც...

”დუმილი ისმინე” (dumili ismine) ჩემს დუმილს ნუღარ უსმენ, სიჩუმე მაცდურია, მზეს მიაქვს ჰორიზონტი - ზღვისტალღებმიხატული, და როცა იმედები ოცნებას გარს უვლიან,...

ჩემს უძვირფასეს მწვანეთვალებას... (chems udzvirfases mwvanetvalebas) დედი, გაუძელი ამ თვალების სევდას, ჩემი გულის ტკივილს გაუძელი, დედი, გახსოვს, ბავშვობიდან...

მე შენ მომავალში გელაპარაკები (me shen momavalshi gelaparakebi) გუშინ მოლოდინის მთებში ვინადირე, გულში მონატრებას თოვლი მოეწია. შენში უშენობის თეთრი...

უჩვენობით–ჩვენ (uchvenobit - chven) გადაფარა თეთრად თოვლმა მინდორი, სითეთრეში წითელ ვარდად მირჩები. სიცივეა, მე შენს სითბოდ მინდოდი, უშენობა მჭირს და ძლიერ...

აუხსნელი სიზმარი (auxseneli sizmari) (ცხოვრება–მეტაფორა) თუნდ გაიფანტოს ესე სიზმარი, ცხადია – არ ჩანს სხვა (წრე) ამაში და დაიწყება ისევ თამაში, მათი ლანდებით...

ზამთრის ლექსი (zamtris leqsi) ზამთარია... ცა მთვარიან ღამეს გვირგვინს ხდის – რკალს თავისკენ ეკიდება თითქოს... კვდება თან მეფე, ოდენ მოთენთილი დილის...

მოლოდინი (molodini) გულში – მოლოდინი ცაზე შიშველია, ველზე – მორაკრაკებს თეთრი ნაკადული. თუკი დავიმტვერი, ფრთები მიშველიან, ფრთები – მარადმწვანე (ხეზე)...

წმინდა განთიადი (wminda gantiadi) ვინ იცის, რომელ მომავალს და რომელ დროს ითვლის, მონა-მორჩილი, მინდობილი, რამდენი კიდევ; გადაიშლება მერამდენე ფურცელი მისთვის,...