გთხოვ დედისერთავ გამიღე კარი თოვლის ფანტელი მე გულზედ მათოვს, ჩვენ პოეტები გიღიმით დღესაც, და დიდ სიყვარულს არასდროს არ ვთმობთ.. merab saluqvadze gedzaxi...

მთის ფერდობზე მოჩახჩახებს წყაროს წყალი ანკარა, შენ შეგარქვეს აჭისწყალი საფერებლად პატარა.....

ვინ იცის კიდევ რუხი ღამე ვის ემუქრება, ვის ემუქრება ის სიცივე გულის მზარავი, რაღა თქმა უნდა იმ ბნელშივე ამოგქარგავდი სადაც დამტოვე უმკლავებოდ სისხლის...

რა იცი ცხოვრების შესახებ ტკივილო?! ვხედავ რომ ბოლომდე ვერაგი ყოფილხარ, ვინ იცის სადამდე გასწიო სირცხვილო, რადგანაც ამ სოფლის მიწაზე შობილხარ. giorgi wiklauri...

ვერაგი ყოფილხარ უთქმელო ფიქრებო, და მერე ვინ იცის სადამდე გასწიო, მე მიყვარს ქარიშხლად მოვლენა იქამდე, სანამ რომ ბურუსში ფიქრებად გაგხვიო. veragi yofilxar...

ავალ ისევ მთის კონცხში, ღიმი ტუჩ-პირს მიკოცნის... გადავივსებ უბეს, ჩამოვივლი შუკებს, ავალ ამბავს ავუტან, დაბერებულ მუხებს!...

უსიხარულოდ ლამაზი წლები ვხედავ უკვალოდ რომ ჩაგლევია, merab saluqvadzeusixarulod lamazi wlebi vxedav ukvalod rom chaglevia...

[center] შენ რომ არ იყო, რა აზრი აქვს მაშინ ამ ჩემს სიცოცხლეს? თვალდახუჭული დაგიკრეფდი ბაღში გვირილებს და ზღაპრულ ღამის შადრევნებთან მოვკლავდი წუთებს......

– ჩემს სამშობლოს იქეთ – ბევრჯერ გულში გამივლია და მქონია განცდა, ამ ზღვებს იქით რა ზღვებია, ამ მთებს იქით რა მთა.....

შენ თუ გინდა ავიჭრები მაღლა ცაში, მიმოვფანტავ ყველა ღრუბელს ნაწვალევს, მზის სხივებსაც მოვიკითხავ მაღალ ციდან ამოვქარგავ მე შენს სახელს ათასჯერ... merab...