სარკმლიდან ვუცქერ ღრუბლის ნაგლეჯებს სიცოცხლე მოსჩანს, ზღვასავით ლურჯი გამოკეტილი ვზივარ, გავცქერი ცხოვრებას, მე რომ, უკვე გავუშვი......

განა ვინცა წერს სუყველას თავი პოეტი გონია? მკაცრად ნუ განსჯით ჩემს ნაწერს, ეს მხოლოდ ჩემი ჰობია....

საიდან გადამეყარე, ქალავ, გაშლილო ვარდადა, თავი ძლიერი მეგონა, შემომჩენიხარ დარდადა....

საფერებელი შენთვის წუთები, ამ ლამაზ ღამით ფიქრში გავლიე. ბედობის ღამით მე მონატრება, შენს სიყვარულზე თასით დავლიე....

სიზმრად ვნახე დიდი მდელო, ყვავილებით მოფენილი, სიზმრად ვნახე მე ჩანჩქერი, მთიდან მიწად გადმოსული....

მე არ მიყვარს ბრძოლა, გამარჯვება მიყვარს! მე არ მიყვარს თოვა, თეთრი მთები მიყვარს! მე არ მიყვარს წვიმა, სველი ქოლგა მიყვარს! მე არ მიყვარს ქარი, მხოლოდ ქროლვა...

ზოგჯერ დუმილი უფრო მეტია, ვიდრე სიტყვეთა კორიანტელი, ზოგჯერ სიცილი უფრო მძიმეა, ვიდრე ცრემლები თვალთგან ნადენი, ზოგჯერ დუმილში მეტი გრძნობაა, დიდი ნაღველი.....

თვალებს შეპარვია სევდა დაბინდული, სული მოგონებებს ცრემლით აუვსია, გულზე მარგალიტის ნაზი ყელსაბამი, ფიქრებს გაორებულს ცეცხლად დაუნთია. tvalebs sheparvia sevda...

ხშირად მარტო ხარ, შემოსეულ დარდს არვის უმხელ, სიმარტოვეში გამღვრევს შენი სიპატარავე, გულით ატარებ საიდუმლოს, სიმღერას უთქმელს და საიდუმლო ოცნებასაც გულით...

დაბრუნდით! ხეებს მოედო ფითრი! მგონი ამ ქარებს ახელებს წყევლა, ნააღსარებზე გულის ხმას ითვლი და ჯავრის ნაკერს კემსავ და კემსავ!...