ახლა აპრილის მშვიდი ღამეა, ცამ ჩამოუშვა სიბნელის ფარდა... წუთი საათზე გადის წამებად, დრო ძველებურად უცვლელი დარჩა... chems gulshi sheni adgili mtkiva leqsebi...

შენს სულში რა მინდა, თუ ვერ გავათენე, მასში სიმარტოვის ბნელი ირონია? ახლა გატირებდი, დედას გეფიცები, თუმცა ეგ ცრემლებიც, ჩემთვის მირონია....

ვიდრე წახვიდოდე, ერთი ამოსუნთქვაც, უნდა მოვიპარო შენი ტუჩებიდან. წვიმამ მონატრება ციდან ჩამოფურცლა, ჩვენით გაჟღენთილი სველი ქუჩებია... vidre waxvidode leqsebi...

დამელოდე, მე უთუოდ მოვალ შენთან, გაკოცებ და ჩემსკენ ნაზად მიგიზიდავ, არ იფიქრო, რომ სიშორით დრო გაჩერდა,...

ნისლად დავუყვები ხეობას მთვარიანს, მაგ ლამაზ თვალებზე, წვეთებად დავრჩები. კოცნას დაგიტოვებ, ბაგეზე ცვარიანს, შენს გულში შორეულ ფიქრებად ჩავრჩები. nislad...

თურმე ტყუილად დავაპე შეშა, თურმე ტყუილად დავანთე ცეცხლი - აუხდენელი ოცნება შემრჩა, როგორც ძველ ბუდეს - ბუმბული მერცხლის. yoveltvis shori iyavi titqos leqsebi...

ჯერ კიდევ დროა, ჯერ კიდევ მოთოვს... ჯერ ისევ ასდის მიწას ალმური... ვზივარ და, ხელში ვაწვალებ ფოთოლს... shens gamo gavchndi leqsebi poezia...

ძველ ნაცნობ ქუჩაზე უცნობი გოგონა ყოველთვის დახურულ სარკმლიდან გიყურებს, და თუ უცაბედად მისკენ გაიხედავ, სახეს მოაფარებს აივნის რიკულებს. dzvel nacnob quchaze...

რას მეტყვის ის ერთი სანთელი? ის ერთი ციმციმი დარდის... მე მაშინ ღვინით არ დავთვერი, მე მაშინ დავთვერი დარდით....

შემოდგომაზე გიხსენებ, როცა, ჭადარს ყვითელი ფოთლები სცვივა, ერთი ისეთი თილისმა მომცა, არ შეგვახვედრა ქუჩაში ცივად....