მჭირდებოდი და მჭირდები დღესააც



მჭირდებოდი და მჭირდები დღესააც,
გარეთ კი წვიმა ისევ ხმაურობს,
დარდმა ლექსივით გაიდგა ფესვი,
უსასრულოდ და უსათაუროდ...

წაიკითხავენ ჩემს სულს კაფეში,
ზედაპირულად დადებენ დასკვნას,
ნუ ჩაახედებ გრძნობას სარკეში,
რომელიც კლავს და რომელიც არ კლავს...

წამიც არ ქრება დროში უკვალოდ,
მოგონებათა ენით საუბრობს,
და მეც მიყვრხარ ისევ უბრალოდ,
უსასრულოდ და უსათაუროდ ...


ვანო კორძაძე



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.