მარტოობის დედოფალო, სევდა რად მოგრევია, თვალში ცრემლი გიკიაფობს დარდი შემოგჩვევია. გარეთ გამო, გაზაფხულდა, გული გაიმაისე, ნუშის თეთრი ფარჩის კაბით თვალი...
მე ველოდები პატარა თითებს, როდის შეახებს მამიკოს კისერს, დაველოდები იმ ცისფერ თვალებს, რომელიც მერე დედიკოს უმზერს. ღამით ტირილი ჰგავს კეთილ ზღაპარს, ხელში...
დილით ადრიან ტაძარში გოგონა ვიხილე სანთელით ხელში მუხლებზე იდგა გაყინულ ქვაზე ცრემლი სდიოდა ორივე თვალზე ის ჩუმად კვნესოდა იტანჯებოდა ის ჩურჩულებდა ხატს...
მე გავატანდი ქარს შენს წერილებს და შენზე ფიქრსაც მას გავატანდი . ვერ ვფლობ ნაპირებს წვიმად მოსული ვატყობ რომ გავხდი სულ მარტოსული . გამიგონია მალავენ...
დედავ – სიცოცხლის დიდო საწყისო, დედავ – ცხოვრების ბურჯო მაგარო, ეს გული შენი გულით ხალისობს, შენი თვალებით ვხედავ სამყაროს. ჩემს აკვანს ფერად ღილკილებიანს შენ...
წვიმა ასველებს ხეებს და ქუჩებს მე ვეწაფები შენს ფერმკრთალ ტუჩებს შუა ღამისას მზეს ვუმზერთ ერთად თავს დღესაც მე ვთვლი ღმერთად ღვინის ჭიქაში ჩაძირული მარგალიტი...
შენ რომ არ მყავდე, მე რომ არ გყავდე, ჩვენი სიცოცხლე რა იქნებოდა? ჩუმი ოცნება შორით მოსული ფრთებშეუსხმელი გაფითრდებოდა... შენ რომ არ მყავდე, ოცნების ბაღი...