" რა საოცარი დღეა, ქუჩა ნაწვიმარია, ჩემი გზა _ გზები _ ხელოვნების საწინდარია. სადღაც წვიმისგან ფოთლები ცვიოდა, სადღაც შორ გზაზე ბრგე კაცი ტიროდა, გზის...
" უსასრულობამ რა აღარ ქნა, უმსგავსო მსგავსი გახადა. თავს რა აღარ გადაგვხდა, შესაშურნიც კი გაგვხადა, ცხოვრების აღქმა გაგვიათმაგდა, უბრალო წლები გვექცა...
ვარდის ფურცელზე ჩამოჯდა ნამი, ჩამოიღვენთა ვითარცა ჩქამი, ის გამჭვირვალე, პატარა ნამი, თითქოს არ იყოს ამქვეყნად არვინ ვერავინ ამჩნევს მის მოსვლას, წასვლას...