ნეტავ იყო, თუ არ იყო, ზღაპარი გამიცდენია, კი არ ცხოვრობდი, შენ მყავდი, ჩემი პატარა ფერია, თვით ყვავილების ქვეყანა,...

თურმე, შენც მოგნატრებივარ, დღეს წამჩურჩულა ნიავმა, გულს შემოერღვა ყინული, გალხვა და გაიმზიანა... ვაი, ამ მონატრებამა რა ძაან დააგვიანა... ტარიელ ხარხელაური...

ჩემი თვალებით შეგიხედავს სამყაროსათვის? თუ დაგინახავს ჩემი სევდა რა ფერისაა? ჩემს განვლილ გზაზე გაგივლია ჩემი ნაბიჯით? შეგიმჩნევია ეს ჩემი გზა, როგორი გზაა?...

ჩემი სული სიზმარია ბედზე დარდი მივატოვე. და მე ასე მიხარია სიჩუმე და სიმარტოვე დღესაც ბაღში ვიმალები როგორც თეთრი მდუმარება....

სადღაც სიყვარულის ქარებია, სადღაც სითბო არის სანატრელი, ზოგი, გულით შეუყვარებიათ, ზოგსაც გრძნობა დააქვს განათელი....

მინდვრად გაშმაგებულ ცხენზე მოჯირითეს, მთებზე გაფენილი ნისლი მოგიხდება, წამწამს დაგიცვარავს ნამი ჩემი სუნთქვის, მერე ცეცხლით სავსე ვნებაც მოგინდება...

გულში აკნიძული მძივად, დამაქვს გაზაფხულის სითბო, აპრილად მოველ შენთან, ლამაზ სიყვარულში გიხმობ....

ისე მენატრები, თითქოს ამ ერთ წამში თავი მოიყარა ყველა მონატრებამ, ერთხელ გაკოცებ და ყოველ ერთ დათვლაში თოთხმეტ სტრიქონს გიძღვნი შეშლილ სონეტებად....

ვფიქრობდი, რომ სხვამ მაინც იცოდა, რაც მე აქამდე ვერ შევიცანი, ორივე გული ჩუმად იწვოდა და სიყვარულსაც ერთად ვიცავდით....

აპრილის ლამაზ ბაღში ვარდების ამბორია. დარდის სტრიქონებს გავშლი - ლექსების ამბოხია....