ისევ მაისობს სამაიის ისასამანი, მზე ტყეებისკენ მწვანე მზითვებს მიეზიდება. დავტოვე ჩემი მწუხარების მყუდრო სავანე, ისევ მაისობს სამაიის ისასამანი....

მივსდევ, მაგრამ ვეღარაფრით დავეწიე, ბედის ბორბალს უკუღმა რომ ტრიალებს, საიდუმლო სერობაზე დამეწვიე, როგორც ვხედავ სხვებმა დააგვიანეს....

დაწერილია ყოველი სიტყვა, წაკითხულია ყველა წერილი, შემოიხარჯა გრძნობები სიზმრად, ახდენილიც და ვერახდენილიც....

ფერი გადახუნდა კარვის, როგორ მოწყენილი დახვალ, ისეთს რას გიამბობს ქარი, განა რაღაზე-ღა მძრახავს....

ქუჩებში აპრილი თავიდან იწყება, და ღელავს იების პატარა ლარნაკი, ვერაფრით შევძელი მე გადავიწყება, სულ მახსოვს ათასჯერ სათქმელი არაკი....

ვნატრობ, გადავიქცე წვიმად... ღრუბლებს, ავედევნო გზაში... მინდა მოგეპარო, ფრთხილად... და., სულ დაგასველო, წამში......

გაუცხოება არ მინდა შენი, ხმაშიც ვგრძნობ უკვე, სიგრილის ნაკადს, ჩემთან კი ისევ გაზაფხულია ღია გიტოვებ კარს, ბევრჯერ ნაცადს!...

ედემის ბაღში იქვე ტბის ძირას ლამაზი ხე დგას აყვავებული, მწიფე ნაყოფი და ტკბილი გემო ეს უნდა იყოს მისთვის ჩვეული....

ქალი არ ბერდება! – ქალი? – გენაცვალე! ქალი არ ბერდება! ნაოჭი? ეს სულის შტრიხია... ახალ ესკიზს ხატავს დრო ქალის სახეზე, ნახატს,რომელიც მისია! თვალის უპეებთან...

დღეო, რა მალე ღამდები. ღამევ, რა გვიან თენდები. დარდო, წასვლა რად არ იცი. სევდავ, რა დიდხანს ჩერდები. ფიქრო, რატომ არ ძველდები. წლებო, რა მალე ბერდებით...