ერთხელაც ასე გათენდა დილა, ერთხელაც ღამე იქცა აჩრდილად, ერთხელაც წამი გაქრა სამღერად და სული ჩემი ჩაქრა საქებად ერთხელაც ვნახე ღალატი მწვავე და მეგობრობა...

მე ვნახე ლაღი ღვთაება ანცი, ის სილამაზე დღემდეა ალში, ვიხილე ქალი, სიკერპე მისი ოხ ეს სინორჩე მატყვევებს მზისით, გავხედე უცებ, მოხუცი უმზერს იგი თავის თავს...

წიწვოვან გორებს თავს ვერ ვანებებ, ჯიხვის ნავარდი ამშვენებს ქარაფს. გაცლია სიქა ძველ-ძველ ზმანებებს, აწმყოს ვერ ვაცლი მტვერსა და ტალახს....

მოლს ნაღამისთევს მოსდვია ლეშხი, მზის სიგოროზე გულს გილომგულებს, სხივები როკვის გადაგრევს ეშხით და მერე მიმწუხრს კვლავ გიორგულებს...

მზე ქოლგის ჩრდილქვეშ დავტიე მყისვე, სულ პეშვით ვკრეფდი სამკალ თავთავებს, სანამ შევხვდებით, შევხვდებით ვიდრე, წერილებს მოგწერ ყოველ მკათათვეს !...

ლოცვის თქმა მინდა, მაგრამ გულში სხვა რამეს ვამბობ, სენაკის კართან თეთრი ჩოხით იღვიძებს დილა. და სარეცელთან შიშველ სხეულს ცოდვებით ვამკობ, მერე კი ჩემს ჯვარს...

"თბილისში პირველად როცა ჩავედი და მოთხრობები ჩავიტანე, ტალახი მქონდა მუხლზე. ტალახს ახლაც არ ვიცილდებ, მიყვარს ქართული მიწა… სკოლაში სამიანებს მიწერდნენ,...

კესანე, შენი კვნესამე, სევდა შეგატყვე კილოში, _ პატარა, მორცხვო ყვავილო, გაზრდილო საინგილოში. რომ ერთად არ ვართ, კესანე, მისთვის შემომკვნესარებ... პატარა,...

ხარ კენარივით მონარნარე და მიუწვდომელი როგორც მყინვარი; თავაწყვეტილი მიჰქრის კარეტა, გულის სწორი კი განა ვინ არი?......

" თასმების შეკვრა არ დაგავიწყდეთ, სასმელის შესმა არ დაგავიწყდეთ, უღმერთოდ ლოცვა არ დაგავიწყდეთ, გათენებისას კეთილნი საქმენი იხსენეთ, უხსნელებს დარაბები...