და, მაინც რა ჰქვია უშენო სიცოცხლეს, რა ფერის უნდა ჩავიცვა კაბა, გავა ეს ღამეც,ეს გათენებაც, ეს გაზაფხულიც უშენოდ გავა......

მეგონა, რომ მართლა მიცნობდი, მე სული შეგახე შიშველი, თუმცა, კი ვგრძნობდი და ვიცოდი, ვიცოდი, რომ ვეღარ მიშველი......

...გული ხომ ერთია...მე...იგი გაჩუქე.... სულში ჩავაქსოვე გრძნობა... იქნება... ფიქრების მინარე გაყუჩდეს... იქნება.... შეწყვიტოს უშენოდ თოვა....

რაღაც მითხარი სხვა,ამ სიყვარულის დარი. გთხოვ, გამიწეწე თმა,შემომინგრიე კარი... ან ამაფრინე ცად,ვარსკვლავს დაარქვი ია....

ოჰ, ეს ქარი!..უმიზეზოდ ატყდა დღესაც, უმიზეზოდ ამიწეწა თმა და სული, გულმოსულმა ჩაუქროლა ვერხვის ხესაც, გაიტაცა თან ფოთლები შეყვითლული....

შემოდგომა ყვითელ ფოთლებს მიწის სუნთქვას სწირავს; ღაპაღუპით ფერმკრთალ ნოტებს მოსდით ცრემლის წვიმა....

მეშინია უშენობის... როგორ ვიყო უშენოდ?!. მოზღვავდება გულში სევდა, ტკივილს რითი ვუშველო?...

ყველა მთის ყვავილს ვეფერე, შენც გეფერები, ენძელავ, თოვლის ლამაზო ღილ–კილოვ, შენი დათმობა მეძნელა....

გაბნეულები, განთესილები სამყაროს მცირე ნაწილაკებად, ვეძებთ ერთმანეთს, ხელის ცეცებით, ვიღაცა – მეტად, ვიღაც – ნაკლებად....

ხეზე შემოჯდა ბეღურა. – შორს ნუ ხარ!.. – ჩუმად ვუთხარი. ხეს მხრებზე თოვლი ეხურა, მე კი შინ მენთო ბუხარი....