იქ, რიონზე ბონდის ხიდი ქანაობდა… გავდიოდი გაღმა, ხარეს და ჯადოსნურ ლერწამს ვთლიდი. თურმე ბეწვის ხიდი იყო, მე მეგონა ბონდის ხიდი...

სუნი და ფერი დაკარგეს ვარდებმა. მე კი დღეს დავკარგე აზრი-სიყვარული. მართლაც ყველაფერი ალბათ დროს ბარდება მარტო მომიწევს ახლა სიარული....

მომენატრე,გულში სევდა მოკალათდა, შემოაცვა რუხი ფერი სულის სარკეს, ისე ძლიერ მომენატრა შენი სუნთქვა, ეგ გრძნეული,მათრობელა კოცნა მარგე....