დრომ მარმარილოდ უქცია ტილო და დაივიწყეს დიდი ხანია. თქვენთვის უბრალო ლოთია ილო, არადა ვაკის ფიროსმანია....

ფიქრის ძნა ვკონე - განცდა დავზვინე, ვნება დავაძინე, სიტყვა დავამძივე......

ქვიშის საათი ჩამოცლის წამებს... მე უშენობა უკვე მაწამებს, თუ გადაგულდა გული უშენოდ - მას დრო მკურნალიც ვეღარ უწამლებს....

ძილის წინა ხუთი წუთი ფიქრი მიყვარს ძლიერ, ჩავლილი დღის ამოსუნთქვა_ შენით რომ გავლიე......

ავტობიოგრაფიული ლექსი :) ვმადლობ ცამეტი ივლისის ლურჯ ცას, მზის ქვეშ ცხოვრების ნება რომ მომცა. დედას, მამას და წმინდა სამებას - რომ თქვენთან ჩემი ინებეს ყოფნა....

გათენებამდე ცოტა დრო დარჩა - ღამეს შენს თმაში სიზმრები ჩარჩა… მე შენთვის მინდა ეს ყველა განცდა… ლექსებს თუ დავწერ - სხვა რაღა დამრჩა…...

ვიცი შენთვის ჩემს რომანტიზმს გაუხუნდა ფერები, აღარც სუნთქვის სურნელი გცემს და არც შორით მეფერები......

ქარი წანწალებს ღალატობს ზამთარს და გაზაფხულში ეძებს დასაყრდენს... მტრედებს მოსწყურდათ ფრთების გაშლა და - მზით გათბობა ნაზამთრალ საყდრებს ....

როცა აკრძალულ სიყვარულს ეტრფი, და როცა გიყვარს თხემიდან ტერფით. როცა ცას წვდები გაშლილი ფრთებით, და როცა გიღირს ცხოვრება ერთ დღით....

აი, ბუნებაც გამოფხლიზლდა დაძინებული. ეხლა ვხვდები, ზამთარი თოვლს იხდის, კეკლუცობს... ლექსიც მომბეზრდა ნაზამთრალი, ოქროსფერი, პოეტური რითმებით....