ჩამოიფერთხე ეგ ბალახები თმებიდან უნდა წავიდეთ, უნდა ავკეცო ფარდაგი... ჟრუანტელსა მგვრის, ისევ ხელახლა ვთბები და სულ აქ დამტოვებს შენი ტუჩების ბადაგი......

შემიყვარდება უდროო ბინდი, თუ მზის ტოტები სევდას არ ისხამს, თუ მაგ ფანჯრების მყუდროებიდან თქვენ ვერ შემამჩნევთ, მოსულ ქარიშხალს... ვტოვებ საკუთარ თავთან...

გალაკტიონის ხიდთან მუდამ ერთია სცენა, სარკე სარკეში გადის მინას ატყდება მინა. (არ მოუხდება თბილისს...

მთვარე ამოვა დღეს უფრო მარცხნივ, ისევ ვიდარდებ ბედზე, ყოფაზე. დგას აივანთან მოხუცი ცაცხვი და ხშირად ვფიქრობ თვითმკვლელობაზე...

ცეკვის დროა, გაიშალე თმა, ისრიმისფერს მოქარგავენ ტანგოს ლურჯი ქარი და შადრევნის ხმა. თმები წელზე ქამარივით, კარგო....

ერთი ლექსისთვის ცხოვრება დათმე! მე პოეზიამ ასე დამდაღა. ვიცი ერთხელაც შემხვდები სადმე და მეტყვი: ღმერთო, როგორ გამხდარხარ!...

თუმც არაფერი ხდება შემთხვევით, მაინც შემთხვევით გადამეყრებით. მუზა პოეტი ხელზე გემთხვევით....

მარადიული ღამის ზმანება, ნაცნობი სევდით კვლავ ვიბანგები. სადაც ქაფია ყველა ღვთაება ზღვის მელოდია, მთვარის ჰანგები....

მთვარემ დაკარგა მძივები მარჯნის, პოვნის ოცნებით გაშლის წამწამებს. და შემოდგომის ლალი, ნარინჯი ტყეს ბუხარივით შეუნთებს ალებს....

შემოდგომის ათას ერთი საღამო. ფოთოლცვენა როგორც ქვიშის საათი... არ იქნება ხეტიალმა დაღალოს მეუდაბნე ქარავანთა ტაატი....