კოცონის პატრონს კვამლს მიხსენებენ, მაინც სად ნახეს კვამლი უცეცხლოდ?! ვისაც სიამით არ ესვენება, სინდისი როგორ არ გავუკენწლო. shota nishnianidze koconis patrons...
შენც გეკუდრაჭასანაძლეოთი. შენ გეღლაბურცა, გელაზღანდარა, ცხოვრებას ზურგზე შენ მოქცეოდი, როგორც ფერადი ჩიტი ქანდარას. shota nishnianidze rac iqneboda poezia...
შენ არაერთხელ გაიპარე სიკვდილში, ომში, პატარა ბიჭი გაიპარე, ახლა ხარ დიდი, შენ გაეპარე დედ-მამას და მომავალ ცოლ-შვილს, შენ გაეპარე სიბერეს და სიბერით...
ჩემი სტრიქონი ბეწვის ხიდია,– წყალმცენარეა თუ ლომის კუდი– მიზნები ისე ვერ გამიდვია, რომ არ იხვევდეს, არ ხლართავდეს ცხოვრების მრუდი. shota nishnianidze chemi...
მე ვოცნებობდი იდუმალ ქალზე, ნატიფი სახით, უძირო მზერით, ნანახს ანტიკურ ბერძნულ ლარნაკზე, მოსილს ნათელი ღვთიური სხივით. ocneba poezia leqsebi literatura...
შენი მონატრება მე ლექსს მაწერინებს, ჩემი შთაგონების შენ ხარ მესაკუთრე, შენი სიყვარული რითაც მანებივრებ ჩემი ლექსებია მე რომ გესაუბრე… monatreba sheni...
მინდა მოგწერო, მაგრამ გაქრა ჩემში თამამი. მინდა გადმოგცე რასაც ამდენხანს გულშ ვმალავდი. სულელი ვიყავ, მეშინოდა ვერ გამიგებდი, და ამიტომაც ფერად ოცნებებს...