ეგ თითები ლერწამივით დაკიდული თმებ გაშლილი ჩალისფერი საფარია თეძოები ჩემს გულამდე მოზიდული თვალის ჭრილი თვით ღმერთების ნაქარგია lerwamivit dakiduli poezia...

იმ სიმართლის თქმას აზრი არა აქვს, რომელიც ჭეშმარიტებას რაიმენაირი ფორმით არ ემსახურება. სხვა შემთხვევაში სიმართლის დეკლარირება საკუთარი პიროვნების...

როგორც უმწეო ფოთლების კონა შენს გაშლილ თმაში დავიკარგები. ოჰ მე რად მინდა სიცოცხლის ქონა თუ შენ არასდროს არ გეყვარები. nutu ver xedav poezia...

რატომ აკლია შენს საფლავს ნორჩი ყვავილი, რატომ დააკლდა შენს სურვილის ფრენის წადილი. მე შენს საფლავთან ვზივარ და გეფერები, ჩვენი სულების კავშირს გრძნობენ...

ყვავილის თოვლი ნაწნავებს ართავს, დაგხვდები კართან_ცხელი თვალებით, მისული დიდი სიგიჟის ზღვართან, ფიქრში სტრიქონის გაგრდაცვალებით. giorgi zanguri yvavilis tovli...

სადა ხარ? რას შვრებ? გიცდი და არ ვრეკავ. ვჯიუტობთ ბავშვები გაზაფხულს წავლეკავთ. giorgi zanguri telefoni...

უსმეთ ვარდების წითელ ღაღადისს, ქალწულთა უარს კოკრების გაშლას, თქვენ კაბა გეცვათ თეთრი, ქაღალდის ჩემი სტრიქონი რომელზეც გაშრა....

მე შენგან რა მინდა თვითონაც არ ვიცი, ან რატომ ვირევი შენს ტანში ბინძურად. ქორწილის დაღლილი ხმა, როგორც მაისი რა სწრაფად დამთავრდა და ამოიწურა. me shengan ra...

მოვედი და იყო გვიანი, სხვა იყო მაგ სუნის მფლობელი, სულ ერთი ნაბიჯი დამაკლდა, რომ მეთქვა: "სიყვარულს გაჯერებ" giorgi zanguri movedi da iyo gviani...

შენ ჩემი სუნთქვა ხარ? რა იყო, არ გჯერა? ახლოს ხარ, სულთან ხარ- სხეულის ფანჯრებთან....