1941 წლის ივლისში გაგონილი სიმღერის ასლი ვაიმე ჩემო, ვაიმე ჩემო ვენახო, შორს მივდივარ...შვიდ წელიწადს ვერ გნახო. ვაიმე ჩემო, ცოლ–შვილო და სახლ–კარო, უპატრონოდ...

მითებში, სიზმრებში დავეძებ ფესვებს: ვინა ვა, საიდან მოვდივარ? გენეალოგიის ბიბლიურ ხეზე რომელი, რომელი ტოტი ვარ? ტოტი ვარ!–გაფოთლილი სტრიქონი–...

როცა დაცხრება შენი ვნებები, როცა გერქმევა ერთ დროს ბებერი, სიბერეს მაინც ნუ მინებდები ციხე იყავი აუღებელი....

წეღან დავინახე, წეღან, ბორცვიდან– ეშმა და ანგელოსი ერთმანეთს კოცნიდა. აღარსად გაისმის ომების მარში და აღარც ციხეებს აგებს კირითხურო, ქვეყნად ერთადერთი ჯალათი...

რად ამიხირდი, როგორც ყივჩაღი (თუმცა ყივჩაღი იყო ვაჟკაცი), შენ კი ქურდულად მეცი ჩიჩახვზე გაალმასებულ კბილთა კაწკაწით....

ღელესთან ლოდი გადავაბრუნე,– ყვითელი გლერტა ადგა მთქნარებით, ტყის სურნელება მომესალბუნა, წვიმების სუნი გადასარევი....

შენგან განსხვავებულ ადამიანს, მისი შეცნობის სურვილი უნდა დაანახო და მასთან საერთოც უნდა ეძიო...

"კაცი თავის თავზე ყოველთვის ცოტას ლაპარაკობს, მაგრამ მიეცით მას ნიღაბი და ის გეტყვით ყოველგვარ სიმართლეს ..."...

"ის ისე ჩუმად წავიდა ჩემგან, ო, ისე უხმოდ, როგორც მიდიან ყვავილებიდან მთვარის სხივები ..."...

ნუ მისცემ სირთულეებს იმის უფლებას, რომ გაგტეხონ...