ასეთია ჩემი უგულო მე, რომელიც არაფრით აღარ მგავს და არ მინდა დავემსგავსო მას....

როცა განთიადზე ცის მხატვარი ღამეს თეთრად გადაღებავს, ყოველთვის კართან მელოდება მარტოობით გადაღლილი სევდა....

მსგავსი დღეების უსაშველო დარჩა ატანა, დეე, გადაწყდეს ისე როგორც ღამემ განაგოს, მოდი ჩემთან და ამ დუმილის გასაფანტავად, თუნდაც სულ მცირე, ამინდებზე...

მაისის დილას მოეფერა მზის თბილი სხივი, თმაში ჩააწნა ვარდის სუნთქვა და დაამშვიდა, მერე მოუყვა სიყვარულის ერთი ამბავი, სადაც ოცნება ულამაზეს ყვავილებს შლიდა,...

მე შევეჩვიე ფიქრში სიყვარულს, ფიქრში - ფიქრს, ფიქრში ოცნებას... ფიქრში -ნატვრას, ფიქრში - ლაპარაკს... ფიქრში ჩურჩულს და ფიქრში ცხოვრებას ......

შენ დაგიტოვებ ყველაზე ლამაზს, ყველაზე ძვირფასს რაც გამაჩნია... ჩემს ფიქრებს, დარდებს, ჭადრების ფოთლებს, სიჩუმეს, წვიმას, ზაფხულის ქარებს,...

ერთი ზაფხულის ღამე როს მოველოდი შენით ტკბობას ძვირფას ღამეში და მთვარე როცა მზის რისხვას არ ემალებოდა, მიკრთოდა მაშინ უცნაური ღელვა თვალებში და სიხარულის ნაზი...

ქალი ლექსებით ოთახ-ოთახ აბიჯებს ქალი შიშველტერფება. იცის გარეთ წვიმაა (ან და. . . უფრო თქეშია) და რადგანაც ეპიზოდს უბრძოლველად ნებდება, ღამეს შემოეპარა...

ქარიშხალივით მიმდობია შენი სხეული, მოგეკარები, ნაწვინარმა თუ კი ინება, ნატვრისხესავით სურვილად ვარ გადაქცეული, რომ დამინახო, ძველებურად გაგეღიმება......

ქალი? – გენაცვალე! ქალი არ ბერდება! ნაოჭი? ეს სულის შტრიხია... ახალ ესკიზს ხატავს დრო ქალის სახეზე, ნახატს, რომელიც მისია! თვალის უპეებთან ჩიტის ნაფეხურებს...