მზემ ოქროს ლანქერი დაღვარა სხივების დაუშვა თქეში, მოქარგა ბაღები ჭაღარა და შეინავარდა ტყეში...

[center] – დრო – გუშინ სალხენად ვიყავი მოსული, დღეს ისევ ეკლიან ბილიკზე ვიარე, გუშინწინ ვარდებით ვიყავი მორთული, დღეს ისევ პოეტის ცრემლები ვიწამე.....

შეყვარებულნი მთვარეს ეტრფოდნენ, თან მთვარის შუქზე წერდნენ ბარათებს მნათობი იგი,წმინდა ესოდენ, ო, ახლა თითქმის არც კი ანათებს....

უბერავს ქარი ხის რტოებზე ისევ მალულად, რატო აწვალებ ცოდო არ არის უნაყოფო ხეეს? ნუთუ ადგილი აღარა გაქვს რომ მიმოფანტო ის მონატრება რომ წყნარად იყო სულდგმულობდე...

ო, იმ ღამეს რა ლამაზად უთოვია, სიზმრად ვნახე,თეთრი კაბა გეცვა, ალბათ თოვლის ცივი კაბა გითხოვნია და ჩემს გულში მიტომ ცივა დღესაც....

ენამ თქვა - ისეთ სიყვარულს რა ვუთხარი, რომელსაც მე ვჭირდებიო......

ქალი ქალი ქალია, მაგრამ სათუთი მის ანგელოზთა დიდი სამყარო, ქალი ნაზია თუკი დაუთმობ გადაგყვება და ლუკმას გაგიყოფს....

მოვდივარ შენთან ლაღი ბავშვივით, მიხილავ, ვიცი გაგიხარდება. ღვთაება ჩემში ლურჯი ბაღივით, ქარისგან შენთვის განიავდება....

ამ ცხოვრებაში გულწრფელობა თურმე ნაკლია. სულაც არ ვარგა თურმე გრძნობის სააშკაროდ გამომჟღავნება....

შენზე ფიქრებს ვებრძვი, დაგივიწყე განა, ტირილს თავს ვუკრძალავ, თუმცა მენატრები მამა, რაც შენ მიგვატოვე ყველა შეიცვალა, გულს მტკენს სიმარტოვე, სულიც დაინამა....